Door: Sophie Morris © The Independent
Gepubliceerd: maandag 9 februari 2009 23:12
Update: maandag 9 februari 2009 23:09
Na magere acteerjaren, een vage bokscarrière en een verbouwd gezicht is Mickey Rourke terug.
Hollywood heeft patent op verhalen waarin iemand door diepe dalen gaat om vervolgens uit de as te herrijzen. Maar soms laat die wederopstanding lang op zich wachten, zoals bij Mickey Rourke, de acteur die zich eerst een kleine twintig jaar moest laten beschimpen.
Maar Rourke is terug – en in grootse vorm. De bankees gokken er op dat hij over twee weken een Oscar binnensleept voor zijn rol in The Wrestler, die vanaf donderdag in de bioscoop te zien is. Rourke speelt een worstelaar die twintig jaar na zijn beste tijd nog altijd in de ring staat. Deze Randy Robinson ging eenmaal met pensioen, maar laat zich weer verleiden tot een robbertje door een oude vijand.
De parallellen met Rourkes eigen leven zijn op zijn minst opvallend te noemen, wat misschien meespeelt in zijn prestatie. Rourke won al een Golden Globe en, eergisteren, een Bafta (De Britse Oscar), voor beste mannelijke hoofdrol.
Als we ergens uit moeten opmaken dat Rourke voorgoed terug is van weggeweest, is het wel de ‘ruzie’ met zijn vriend Sean Penn. Die is genomineerd voor zijn rol van homoseksuele politicus in Milk, een rol die Rourke neersabelde door onder meer te verklaren dat Penn een van de grootste homofoben op aarde is.
Smerig, erg smerig
Piers Morgan, die Rourke het afgelopen jaar meerdere malen interviewde, ziet deze rel als een bewijs dat de acteur alles op alles zet om die Oscar op zijn schoorsteenmantel te kunnen zetten. ‘Hij zei me dat je het spel smerig, erg smerig, moet spelen. Mickey is in zijn hart een straatvechter, de meest natuurlijke van Hollywood, dat wel.’
Die Oscar zou Rourke weer gewaardeerd in Hollywood maken, de industrie die hij zelf op zijn hoogtepunt in de jaren tachtig zo rigoureus de rug toekeerde, door verkeerde keuzes en dom gedrag. Officieel stopte hij in 1991 met acteren, omdat hij zijn respect voor het vak verloren had en om te gaan boksen. De lijst van geweldige hoofdrollen die hij op dat moment al had afgewezen is enorm: Beverly Hills Cop, Platoon, Rain Man, Pulp Fiction, The Silence of the Lambs, Top Gun. Zijn naam had hij tot dan toe gemaakt naast Kathleen Turner in Body Heat, in Francis Ford Coppola’s Rumble Fishen in de thriller Angel Heart, waarna regisseur Alan Parker hem ‘een nachtmerrie’ noemde.
‘Als Mickey na Angel Heart was gestorven, zou hij voorgoed verafgood worden als James Dean’, zei Adrian Lyne niet veel later, die hem in 9 1/2 weeks (1986) samen met Kim Basinger regisseerde en zo een ranzig sekssymbool van Rourke maakte. Rourke had zich hierna kunnen redden, maar liet zich alleen nog maar typecasten, als sekssymbool of stoere vent. Uit verveling ging hij boksen.
Zijn fans weten dan nog weinig tot niets van zijn verleden. Want Rourke bokste al sinds zijn veertiende. Hij werd in ‘52 geboren in Schenectady, New York in een katholieke familie. Zijn vader verliet het gezin toen Mickey zes was, waarop zijn moeder een politieagent trouwde die al vijf kinderen had. Hij nam Mickey en zijn broer mee naar een nogal slechte, zwarte buurt in Miami Beach en zou Mickey naar eigen zeggen het leven zuur hebben gemaakt – ook fysiek.
Waar of niet, Rourkes gedrag toont een man met vele demonen, die niet van ophouden weet. Interviewer Morgan: ‘Rourke heeft iets bruuts, maar is ook heel gevoelig, hij is iemand die nog altijd lijdt onder het misbruik van zijn stiefvader en wiens hart nog altijd gebroken is door Carré Otis.’ Rourke ontmoette het model Otis op de set van Wild Orchid uit 1989, waarin het stel nogal wat spannende scènes had. Ze trouwden in ‘92, maar scheidden in ‘98 na een turbulent huwelijk vol drugs. In ‘94 werd Rourke zelfs gearresteerd omdat hij Otis in elkaar zou hebben geslagen.
Geloof
De enige relatie die Rourke nu nog heeft is met zijn vele chihuahua’s die bij hem wonen, wat een bizar plaatje oplevert. Zeker in combinatie met zijn verbouwde gezicht, dat het resultaat is, aldus Rourke, van noodzakelijke bezoekjes aan de plastisch chirurg, nadat ieder bot in zijn gezicht in de ring gebroken werd.
Dat nieuwe gezicht was stof tot discussie en grappen in de media, en hielp Rourke eind jaren negentig niet om zijn comeback te maken. Meestal was Rourke platzak. Hij ging in therapie en hield zich vast aan zijn geloof. In interviews gaf hij toe meer dan eens zelfmoord overwogen te hebben, de ene keer werd hij gered door een van zijn chihuahua’s, de andere keer door een priester.
Op dat moment realiseerde Rourke zich overigens niet dat zijn gebrek aan werk van doen had met de anderen in de industrie. Zo zou hij in 2003 de hoofdrol gaan spelen in de thriller In the cut, naast Nicole Kidman. Maar die weigerde Rourke als tegenspeler, dus exit Rourke, ook al werd de film uiteindelijk met Meg Ryan gemaakt. Maar het lag niet alleen aan Hollywood: Rourke zelf speelde het spel ook niet zoals het moet, zijn reputatie was verschrikkelijk, hij zou onhandelbaar zijn op de set, en troggelde menig regisseur zijn vrouw af.
Het mooie is dat Rourke nu terug is met een film waarin hij bijna zichzelfspeelt: als zijn gezondheid het had toegelaten, had hij zeker nog gebokst, net als Randy Robinson, de rol die ons doet beseffen dat Rourke misschien wel tot de drie of vier beste acteurs van de wereld behoort.