Door: Dirk Koppes / Femke van Wiggen
Gepubliceerd: maandag 9 maart 2009 21:51
Update: maandag 9 maart 2009 21:52
Zaten er in de ark van Noach ook schrijftalenten? Aan de vooravond van de Boekenweek zoekt De Pers naar het beest in de schrijver.
Sensuele sirene
Het stoute imago van Heleen van Royen kent mythische proporties. Alleen al daarom is ze een ultieme Sirene, de halfgodin uit de Griekse mythologie met het lichaam van een roofvogel en het hoofd van een vrouw. Met haar lokroep wist Van Royen misschien geen reizigers schipbreuk te laten lijden zoals in Ovidius’ overlevering, maar Rob Oudkerk was voltooid verleden tijd toen Van Royen hem ontlokte dat hij wel eens cocaïne gebruikte en zij daar een column over volpende. Schandaal(tje) voor de keurig getrouwde gelukkige huisvrouw: ze zou het onderwerp van haar nieuwe roman De Mannentester gejat hebben van collega Judith Visser.
Truffelvarken
De meeste Nederlandse schrijvers beperken zich tot autistisch gegraaf in hun eigen verleden, als blinde mollen in een zompige Zeeuwse aardappelakker. Met uitzichtloze navelstaarderij en tunnelvisie tot gevolg. Ook A. F. Th. van der Heijden begon met het doorspitten van zijn jeugd, een Nijmeegse studententijd in marksistiese tijden in de cyclus De tandeloze tijd. Gelukkig richt Adri zich tegenwoordig vanuit zijn Amsterdam-Zuid-getto-kathedraal op de actualiteit: van mol transformeerde hij tot in de stadsjungle rondsnuffelend truffelvarken. Het heden levert de door spijs en wijn opgezwollen Amsterdammer voortdurend (on)welriekend basismateriaal op voor romans. De Nijmeegse krakersmoord op Louis Sévèke gaat in zijn nieuwe werk figureren.
Gulzige meerval
Die enorme snor! De uit Iran afkomstige Kader Abdolah heeft niet alleen uiterlijk gezien verdomd veel van een meerval, die grote Eufraat-vis die tegenwoordig ook in Nederland voorkomt. We kunnen niet anders concluderen dan dat meerval Abdolah, nu zijn Het huis van de moskee (2005) is verkozen tot op een na beste Nederlandse roman ooit en zijn vertaling van de Koran maar blijft lopen, een van de grootste vissen in de Nederlandse literaire vijver is. Meervallen groeien nu eenmaal snel. En het zijn ook nog eens echte alleseters. Abdolah helemaal. Toen hij in 1988 hier kwam, leerde hij zichzelf Nederlands door zowel het oeuvre van Annie M.G. Schmidt als oude Nederlandse poëzie te verorberen.
Mestkever
Gespierd manneke Raymond van de Klundert alias Kluun is een echte mestkever. Of liever: de larf van een mestkever. Niet alleen eet hij zelf graag stront, hij schotelt het ook graag voor aan de lezer, aldus menig recensent. En zijn eigen nest bevuilen, daar is ‘ie ook niet vies van, want het drama van zijn aan borstkanker gestorven vrouw wist hij vakkundig in twee romans (Komt een vrouw bij de dokter en De weduwnaar) uit te melken. En passant maakte hij daarbij het wereldje waar hij rijk werd, dat van de reclame, nog belachelijk ook. Oh, en mestkevertje Kluun neemt ook graag parasieten mee. That would be Susan Smit.
Carnivore stoeipoes
Geen eigenzinniger creatuur dan de stoeipoes. Behaagziek als haar blondgelokte kopje daarnaar staat, uithalend met lange nagels als haar iets niet bevalt. Het Bergense bestsellerkanon Saskia Noort laat zich graag met naaldhakken en bijbehorende parafernalia fotograferen voor elke denkbare glossy, maar haar thrillers tonen haar ware aard. Deze carnivoor verheugt zich vooral als ze haar vrouwelijke, succesvolle hoofdpersonen criminele tegenstanders fysiek kan laten verbouwen. Na een scheiding weer op jagerspad.
Vorstelijke Vos
De leeuw is de koning van het dierenrijk, maar de vos is de vorst van het boekendal. Vanuit zijn vossenhol laat de immer 17-jarige rekel Harry Mulisch zich tijdens het jaarlijkse Beestenbal steevast vergezellen door een troupeau van vrouw en dochters. Naast de vorst van zijn literaire groupies is deze vos het slimste wezen in het dierenrijk. Ook nu hij met anderhalf been in zijn graf staat, wil mijnheer Mulisch continu bewijzen dat hij nog steeds het slimste jongetje van de klas is. Geen volksschrijver als Gerard Reve, maar een auteur die de compositie van de hele wereld op papier vastlegt.
Behaaglijke kameleon
Niemand kijkt zo koket de camera in als Arthur Japin, dit reptiel heeft twee vaste standjes om zich te laten portretteren. Zijn lieve, lieve lezers behagen is na een veelgeplaagde jeugd zijn tweede natuur. Als een kameleon verschiet hij van kleur om zich aan zijn publiek aan te passen. Of aan zijn twee levenspartners.
Ook in de onderwerpkeuze van zijn romans is de Utrechtenaar niet eenkennig: of het nu om ontvoerde Afrikaanse prinsen of verkrachte Wild West-meisjes gaat, Japin bakt overal een bestseller van.
Zevende kater
Doeschka spinde van geluk, toen ze onlangs de AKO Literatuurprijs won voor Over de liefde. Eindelijk gerechtigheid, eindelijk uit de schaduw van haar schrijvende broer Geerten Meijsing. Na zeven levens te hebben opgebruikt met haar drankmisbruik komt alles dan toch nog op zijn pootjes terecht: de kwetsbare buitenstaanders uit haar romans vinden hun weg naar waardering en haar eigen overgevoeligheid (tja, katten ruiken, proeven, horen, zien en voelen nu eenmaal veel beter) is literatuur.