Door: Dirk Koppes 
Gepubliceerd: donderdag 3 september 2009 01:26
Update: donderdag 3 september 2009 01:32
Hans Kesting speelt na vijf jaar opnieuw de succesrol van Norman.
Herhalen van een hoofdrol brengt risico’s met zich mee. Kun je vijf jaar na dato dezelfde energie opbrengen? Gaat hetzelfde stuk niet vervelen? Hans Kesting vierde vijf jaar geleden triomfen in zijn onvergetelijke rol van lichtzinnige vrouwenverslinder Norman in de driedelige komedie Kruistochten. Toneelgroep Amsterdam wil als repertoiregezelschap oude succesnummers herhalen, dus staat Alan Ayckbourns stuk deze week weer op de speellijst.
Regisseur Ivo van Hove zei in de NRC over zijn steracteur Kesting: ‘Zijn grootste zwakte is dat hij zich snel verveelt. Als hij een rol goed kent en hij is al een tijd op tournee, kan hij wel eens een avondje gaan klieren.’
Kesting staat buiten een oefenruimte in Zaanstad, waar hij het stuk met zijn vijf medespelers instudeert. De acteur herkent zich wel in de uitspraak van zijn regisseur. ‘Elke acteur heeft wel eens een avond dat hij grapjes maakt. Na afloop krijg je dat van de rest wel te horen. Ik zal niet ontkennen dat ik soms lolligheden naar andere acteurs toe eruit flap, maar dat gaat nooit ten koste van het stuk. Een rol goed kennen gaat mij nooit vervelen. Helemaal niet bij een komedie: een raderwerk dat perfect moet lopen. Het publiek is genadeloos. Als het niet loopt, wordt er niet gelachen en doe je het niet goed. Bij een tragedie weet je soms pas na afloop bij het applaus wat de kijkers ervan vinden. Bij een komedie krijg je instant bevrediging en soms instant teleurstelling. Jaag je te gretig op de lach, dan klopt de timing niet meer.’
Hij staat in Kruistochten bijna vijf uur lang voortdurend op het toneel. Was het nu makkelijker om die enorme tekstlappen uit het hoofd te leren? ‘We waren in Japan en kwamen bij een badhuis. Vanwege mijn tatoeages mocht ik niet naar binnen, ze associëren dat met yakuza, de Japanse maffia. Buiten ben ik het script gaan doornemen. De eerste twee delen kwamen zo terug, maar in deel drie was ik twee scènes gewoon vergeten. Helemaal weg. Meestal heb ik geen problemen met teksten. Waar ik tegen op zie is om het hoge tempo van toen weer te pakken krijgen, want dat is voor deze voorstelling cruciaal.’
Ter voorbereiding heeft hij een dvd met opnamen van de oude versie bekeken. ‘Gruwelijk lesmateriaal, maar wel leerzaam. Als acteur kijk ik niet graag naar mezelf. In Kruistochtenzie ik een jongere versie van mezelf spelen. En ik zie welke dingen ik moet aanscherpen, waar ik destijds uit de bocht vloog. Eigenlijk is het wel goed nu met afstand naar die voorstelling te kijken. Ik had meer jeugdige energie en onbevangenheid. Nee, de energie en het spelplezier zijn er nog steeds, maar ik weet steeds beter te doseren.’