Door: Arjan Terpstra
Gepubliceerd: donderdag 22 oktober 2009 00:40
Update: donderdag 22 oktober 2009 07:33
Popact Krause komt net kijken en weet al waar je de mosterd haalt.
Morgen wordt hij gelanceerd tijdens de Amsterdam Dance Event, de aanstekelijke electro-debuutplaat No Guts, No Glory van Krause. Van wie? Van Krause, het alter ego van de Groningse Suzanne Clermonts. Ze won de talentenwedstrijd Lopend Vuur en sleepte zo een contract bij Sony Music binnen. En dus zit ze nu, een paar dagen voor de lancering, tijdens haar allereerste persdag haar allereerste interviews te geven.
Vieze haring
Of eerste, ze is al op verschillende plaatsen te zien en horen geweest, met een half uit de hand gelopen optreden in De Wereld Draait Door als voorlopig meest opvallende moment. ‘Dat ik daar op een heel vieze manier een haring at, daar is wel even over nagepraat. Mij interesseert het niet, ik neem mezelf als act sowieso niet zo serieus.’
Pardon? En dat zegt iemand die juist opvalt omdat ze haar presentatie zo serieus aanpakt? Website, aankleding op het podium, videoclips, alles ziet er reuze verzorgd uit, past bij wat je verwacht bij een hippe electropop-act. Zelfs voor het interview is nagedacht over de indrukken die nablijven. Een zorgvuldig gescheurde spijkerbroek aan de benen, zwart haar in over de ogen vallende pony, een contrasterend wit shirt, zilveren oversized ketting met een hangertje van twintig bij tien centimeter, met de skyline van een grote stad erop en – wat mot dat daar? – een button van een pony op de borst. ‘Wat ik bedoel is dat ik het typetje Krause niet te serieus neem. Die vindt het leuk om zichzelf voor schut te zetten. Het wordt wel minder hoor: in het begin stond ze veel verder van mij af dan nu. Ik weet beter waar ik heen wil met deze muziek, en dus ook waarvoor ik Krause wil gebruiken.’
Sony Music was mede in Krause geïnteresseerd vanwege een strak businessplan dat zij inleverde. Een plan waarin ze de communicatiestrategie alvast uitstippelde, vooruitlopend op wat Sony daar zelf over te melden had. ‘Muziek maken is altijd veel meer dan muziek maken. Je moet ervoor zorgen dat het hele plaatje klopt, vandaar deze kleding, die afleidingsmanoeuvre met die pony. Ik heb ergens geroepen dat ik muziek maakte om een pony te kunnen kopen, dat geeft journalisten iets om over te schrijven, haha. Tegelijk ben ik heel serieus op internet bezig, daar vindt de binding plaats met de mensen die in je muziek geïnteresseerd zijn. Met die groep praat ik, speel ik spelletjes. Dan heb ik bijvoorbeeld een rare droom gehad en dan twitter ik of ze die droom kunnen duiden. De beste inzending krijgt een cd.’
Het lijkt misschien wat kleinschalig, maar er zit wel degelijk een strategie achter. ‘Ik ben ervan overtuigd dat je beter duizend hechte internetcontacten kunt hebben dan 10.000 abstracte fans. Op de langere termijn haal je daar veel meer uit, en dan bedoel ik niet op financieel vlak. Die mensen laten anderen weten hoe leuk ze het met mij hebben, en steken zo vrienden aan die dan ook eens willen horen waar het om gaat. Als je dan goed vindbaar bent, gaat het vanzelf lopen.’
Marilyn Manson
Haar inspiratie voor deze aanpak komt uit het verleden. ‘Ik was enorm fan van Marilyn Manson, en moest twintig dollar opsturen om lid van de fanclub te worden. Dat moest in een aangetekende enveloppe, de giro deed geen dollars toen. En dan maar wachten. Na drie weken kwam mijn enveloppe ongeopend retour, dat was zo enorm teleurstellend. Je wilt zo graag deel uitmaken van die wereld van je idool. Andersom is het voor de muzikant ook jammer: als je communicatie goed is, heb je de kans iets terug te geven aan mensen die je artiestenbestaan mogelijk maken.’