Door: Nienke Becker » Meer columns van Nienke Becker
Gepubliceerd: zondag 22 november 2009 22:41
Update: zondag 22 november 2009 22:41
Om mezelf te verlossen van de pijn in m’n nek en schouders van het vele beeldschermwerken, bezoek ik met enige regelmaat de massagesalon aan de Kinkerstraat. Ik ken mensen die beweren dat je na een bezoek aan dit adres linea recta naar een fysio-, manueel- en psychotherapeut moet. Maar die mensen stellen zich aan.
Oké, de massagesalon doet je misschien aan iets anders denken met de rode gordijntjes en nauwelijks Nederlands of Engels sprekende meisjes die je cash betaalt voordat ze je onder handen nemen. Maar je krijgt een redelijke massage voor een redelijke prijs. En elk bezoek is, tja hoe zou ik het omschrijven, een bijzondere ervaring.
De laatste keer vroeg het massagemeisje vijf minuten voor het einde: ‘Miss, miss, tuln alound plies?’ Uhm, ik had toch om een nek- en schoudermassage gevraagd? Maar ik ben te loom om vragen te stellen.
Gedwee draai ik me op m’n rug en sluit opnieuw m’n ogen. Het meisje begint zachtjes m’n voorhoofd te masseren. Met ronddraaiende bewegingen glijden haar vingers over m’n wangen, kin en langs m’n hals.
Als ik weer begin in te dutten, haalt ze het elastiekje dat m’n haar in een staart bijeenhoudt uit m’n haar. Waarom? Wat gaat ze doen? Met een ferme ruk trekt het meisje aan m’n haar. Au?! Verschrikt open ik m’n ogen.
Voordat ik kan vragen waar ze in godsnaam mee bezig is en of ze dit deel van de massage wil overslaan, volgt weer een ferme ruk aan m’n haar. Hé, eigenlijk doet het helemaal geen pijn. Dit voelt heel anders dan de keren dat m’n zus en ik elkaar letterlijk in de haren vlogen vroeger.
Ik besluit niets te zeggen en het harentrekken te ondergaan. Na iedere ruk tintelt m’n hoofdhuid. Een sensatie van ontspanning verspreidt zich over m’n hoofd. Dit is geweldig! Zal ik haar naam vragen en op welke dagen ze werkt? Niet stoppen, niet stoppen! ‘Miss, miss, finish’, hoor ik.
Met een rood tintelhoofd met massagebankafdruk loop ik naar huis. Even vraag ik me af of ik toch haar naam had moeten vragen. Maar nee. Misschien ontdek ik de volgende keer dat ik helemaal relaxed word als iemand met spijkersloffen over m’n rug loopt en m’n nek omdraait.