Door: Mijke Pelgrim » Meer columns/blogs van Mijke Pelgrim
Gepubliceerd: maandag 8 februari 2010 21:10
Update: maandag 8 februari 2010 21:10
Op onvaste benen komt ze de Melkweg uitgewiegeld, een uitsmijter die een stoel voor haar draagt achter zich aan. Ik probeer met twee vriendinnen een frisse neus te halen op de brug, maar dat lukt niet zo. Met constante intervallen stijgt er een penetrante putlucht vanuit de gracht onder ons naar boven.
Ze kiest een plek pal naast ons. De uitsmijter zet de stoel voor haar neer. Mijn vriendinnen en ik hebben geen stoel. Wij zitten gewoon op onze derrière. ‘Zo.’ zegt ze. ‘Hebben jullie een vuurtje voor me?’ We schudden van nee. ‘Jammer. Weer een mislukte flirtpoging.’ Wij kijken elkaar aan en zwijgen. ‘Die jongen daarbinnen doet ook al zo moeilijk’, pruilt ze. Tja, denken wij, jongens die moeilijk doen. What’s new? ‘Ik ken hem uit Amstelveen’, praat ze onverstoorbaar door ons zwijgen heen. ‘Ik woon daar. In Amstelveen Westwijk.’
Ze rommelt in haar zakken. Vist een verfomfaaide sigaret tevoorschijn. Hijst zich van haar stoel en zoekt in de zakken van haar skinny jeans. ‘Tsss, dommie’, bromt ze op zichzelf en houdt ons dan met een grote grijns een aansteker voor. ‘Ik heb er gewoon zelf één.’ Ze wil haar peuk aansteken maar laat ’m tussen haar vingers doorglippen. Ze raapt de sigaret weer op. ‘Nog een poging.’ Die lukt en ze neemt een diepe haal.
‘Ik wil trouwens wel verhuizen hoor’, zegt ze. ‘Ik ga rechten studeren en dan wil ik op kamers.’ We schrikken een weinig op uit onze apathie. ‘Rechten?’, vragen we verbaasd en we monsteren haar arty-farty haarcoupe. ‘Dat is toch enorm saai?’ Ze trekt een belangrijk gezicht. ‘Ik ga Nederland ont-Wilderen’, verklaart ze. ‘En daar heb je een serieuze studie voor nodig.’ ‘O’, zeggen wij. ‘Ont-Wilderen… Wat een mooie uitdrukking.’ Opeens hebben we geen last meer van de putlucht.
Ze glimlacht tevreden en neemt nog een hijs van haar sigaret. ‘Ja’, peinst ze. ‘Ik ga Nederland ont-Wilderen en daarna ga ik de Nobelprijs voor de Vrede winnen.’ Ze laat een stilte vallen. ‘Fré heet ik’, zegt ze dan en ze kijkt ons één voor één doordringend aan. ‘Onthoud die naam.’ En dat doen we.