Door: Tommy Wieringa » Meer columns/blogs van Tommy Wieringa
Gepubliceerd: maandag 8 februari 2010 20:57
Update: maandag 8 februari 2010 20:57
Ik zaag eiken balken onder de koude open hemel. Een huivering telkens als de tanden van de kettingzaag in een spijker of een metalen pen bijten die in het hout verborgen zitten. Oud hout is het, groot geworden toen Columbus naar het westen voer en Vasco da Gama naar het zuiden, toen omgezaagd en naar Hoorn getransporteerd, waar het driehonderd jaar lang het dak van een huis aan de Roode Steen gedragen heeft.
Ik heb geprobeerd de balken tot planken voor een boekenkast te laten zagen, maar geen houtzagerij die er zijn dure zaagbladen aan wil wagen. Hiermee breekt de laatste fase aan in de levenscyclus van het hout: het vuur. Het doet een beetje pijn zulk mooi eikenhout op te stoken, maar ik treuzel al een jaar; ik word steeds meer een man die in zijn tuin dingen onder plastic bewaart, een parcours van blauw en oranje marktzeil.
Als de zaag stilvalt hoor ik de ganzen. Ordelijk gegroepeerd trekken ze boven mijn hoofd alle richtingen uit. Met de kettingzaag (Husqvarna) onderhoud ik een gecompliceerde relatie; hij is de vriend die je nooit helemaal leert vertrouwen, hij heeft een donkere kant die hem gevaarlijk en opwindend maakt. De bijl is er nog zo een, denk ik als ik even later de balken kloof. (De geur van het opengelegde hout! Alsof het gisteren werd gerooid!)
‘Dan doe ik het wel’, zei op een winteravond lang geleden een vrouw in mijn huis. Ze had het koud en ging naar buiten om aanmaakhout te hakken voor de kachel. Ik verdomde het, het was zondagavond, ik keek Studio Sport. Er zijn verschillende niveaus van luisteren; met mijn dichtbije oor luisterde ik naar Tom Egbers, met mijn verre oor registreerde ik de slagen van de bijl. Toen dat ophield en daarop niet de binnenkomst van de vrouw volgde, werd ik onrustig. Ik ging naar buiten en vond haar lijkbleek bij de hakplaats naast het huis. Ze zei: ‘Ik heb mijn vinger afgehakt.’ Ze hield haar linkerhand op, de wijsvinger ontbrak. ‘En nu kan ik ’m nergens meer vinden.’ We zochten er samen naar in het donker, tot ik de bijl oppakte: de bebloede vinger had zich onmiddellijk aan het bevroren bijlblad vastgehecht. Ik heb de vinger teruggezet waar-ie hoorde en er een doek omheen gewikkeld, maar een uur later schudde de dienstdoende arts zijn hoofd, het was hopeloos. ‘Echte liefde kost één vinger’, fluisterde ik in haar oor terwijl de stomp werd gehecht.
* Tommy Wieringa is auteur van onder de meer de romans Joe Speedbooten Caesarion.