Door: Gerrit de Boer » Meer columns van Gerrit de Boer
Gepubliceerd: maandag 8 maart 2010 21:23
Update: maandag 8 maart 2010 21:24
Ik ken je pas een dag. Als een soort natuurlijke drang drijft er toch een gevoel van medelijden naar boven wanneer ik je zie. Ik weet niet wat het is. Vandaag heb ik bijgehouden wat je allemaal eet. Hieronder staat het lijstje (tot 12.30 uur):
- Een bak biogarde
- Een appel
- Een shot koffie
- Halve zak winegums
- Een shot koffie
- Drop
- Vier bastognekoeken
- Een shot koffie
- 4 boterhammen
- Een shot koffie
Ik heb met je te doen. Toen ik vroeg of je wat wilde drinken, antwoordde je: ‘een shot koffie’. Wat is een shot koffie, Juliette? Een spuit waar een naald uitkomt die jou een shot cafeïne in je aderen knalt waarna je weer een uur lang heel veel kunt vertellen?
Het was vandaag mijn eerste werkdag, Juliette, maar het leek alsof jij je echt heel erg thuis voelde bij mij. Toen je jouw winegums opat, maakte je geluid. Alsof je een toilet ontstopte. Ik wist me geen raad.
Ik voelde me ongemakkelijk, maar tijdens het eten van je koeken werd het erger, Juliette. De situatie was wat mij betreft meer dan ongemakkelijk: je spoog stukken koek over je bureau omdat je wilde praten, eten en computeren tegelijk. Juliette Bastogne.
Toen, tegen de klok van 16.00 uur, lag je op mijn bureau. Je kwam me wat vragen en leunde. Maar dat leunen werd liggen. Ik bedoel, je benen raakten de grond nog wel, maar je bovenlijf lag echt op mijn bureau. Misschien was het gewoon je nonchalance, maar het was mijn eerste werkdag, Juliette. Het was alsof je een soort sexy pose aan wilde nemen. Dat je wou laten zien dat je nog steeds die studente van vroeger bent, die alle jongens om haar vinger windt. Ik mag het eigenlijk niet zeggen, Juliette, maar ik denk dat ik denk dat jij misschien vroeger een sletje was. Zo’n studentensletje dat zich laat naaien door alle jongens. Maar zeker weten doe ik het niet: ik ken je immers pas een dag. Tot morgen, Juliette.
Vriendelijke groet,
Gerrit de Boer