Door: Arjan Terpstra
Gepubliceerd: donderdag 11 maart 2010 00:33
Update: donderdag 11 maart 2010 00:24
Soulzangeres Dennis reisde voor haar tweede plaat de halve wereld over. ‘Een eigen sound ligt niet voor het oprapen.’
‘Stop mij maar in zoveel mogelijk muzikale situaties, dan komt er vanzelf iets uitrollen wat bij mij past.’ Het is een passend motto voor de Haarlemse zangeres Dennis (Denise van Donselaar). Drie jaar geleden brak ze een klein beetje door met haar plaat This is Dennis, als 22-jarige zangeres bij wie een schattig beugeltje en lange blonde haren in sterk contrast stonden met haar stevige soulstem.
Daarna bleef het drie jaar stil. Tenminste, voor ons dan. Dennis raakte haar beugel kwijt, werd zo volwassen als haar stem en reisde de halve planeet af om haar nieuwe plaat Blondeop te nemen, die vanavond in Paradiso wordt gepresenteerd. Voor die plaat werkte ze met een keurkorps aan muzikanten en producers. Ze had mensen als Commissioner Gordon achter de knoppen, de engineer van The Miseducation of Lauryn Hill, een van de indrukwekkendste soulplaten ooit gemaakt. Zat zij aan zij met Salaam Remi, die Amy Winehouse produceerde. Liet beats maken door Kraak en Smaak en werkte in studio’s in Londen, Zweden en de Verenigde Staten.
‘Ik geloof erin dat je bij elke nieuwe samenwerking iets over jezelf leert’, zegt ze in een Amsterdams café over de opvallende reeks vrienden. ‘Het levert een interessante wisselwerking op. Je tast constant grenzen af en wordt door de ander gedwongen te formuleren waar je zelf staat en wat belangrijk voor je is.’
De samenwerkingen resulteerden in een plaat die opvalt door zijn diversiteit. Soul is het fundament, maar een waar vrij op doorgebouwd wordt. Het ene moment hoor je een doo-wopkoortje een soulpopliedje zingen, het volgende moment klinkt een overtuigende NU-soul ballad, een loom reggaenummer of een mooie klassieke cover, Etta James’ soulslijper I’d rather go blind.
Kiezen
Je kunt van die brede keuze zeggen dat Dennis van alle markten thuis is. Je kunt er ook van zeggen dat ze niet kan kiezen tussen verschillende genres, zoals een criticus schreef naar aanleiding van haar debuutplaat. Pop, funk, rock, reggae, soul: lopen de smaken niet te veel uiteen? ‘Ik geloof van niet. Je probeert iets te maken wat nog niet gemaakt is, en daar heeft iedereen zijn manieren voor. Ik zoek mensen op die iets hebben gedaan dat bijzonder is. Wat Commissioner Gordon op The Miseducation...heeft gedaan is ongelooflijk. Er gebeuren dingen op die plaat die helemaal niet mogen gebeuren. Nummers zijn veel te lang, er wordt door de plaat heen gekletst en toch werkt het. Dat soort dingen, die lef, daar gaat het om.’
Waren er in Nederland geen producenten om hetzelfde mee te doen? ‘Nederland barst van het talent, en er zijn waanzinnig goede soulmuzikanten, maar ik heb nog geen Nederlandse soulproducties gehoord waarvan ik echt uit mijn dak ga. Vraag me niet waar het hem in zit, maar sommige producenten zijn echt beter dan anderen. Die hebben een soort magie die niet is te benoemen. Ik heb nu al een paar keer meegemaakt dat liedjes tot bijna het einde van het proces niet echt opvallen, maar na het mixen of masteren ineens opstijgen. Daar snapt niemand iets van, waarom het dan ineens wel werkt. Maar het werkt wel, en daar gaat het om.’