Door: Tommy Wieringa » Meer columns van Tommy Wieringa
Gepubliceerd: maandag 15 maart 2010 22:50
Update: maandag 15 maart 2010 22:50
Ik dronk espresso uit een kartonnen bekertje, half in de auto, het portier open, met mijn voeten op de klinkers. Ik keek naar het verkeer op de A4 als een kind naar de sterren. Een beetje Martin Bril-achtig ook; ukyo-e, het vlietende leven. Het kwam door de kauwtjes – zwarte vlekken tegen het grijs van de hemel – dat ik mijmerde over een langzame film in zwart-wit, over het leven op een benzinestation, de eindeloze verkeersstroom ernaast, de dwaalgasten.
Het gigantische verbrandingsproces vertraagd afgespeeld. Een soort Japanse arthouse-film, vlekkerig, diffuus, met maar een heel dunne verhaallijn, het touwtje van een vlieger. Door weinigen gesmaakt maar hooggeprezen; om hem uit te zitten moest je over een antiek geduld beschikken. De jongeman en zijn vriendin in de witte Audi achter mij zouden er een rol in kunnen hebben. Hij wierp een muntje in de machine en stofzuigde het interieur van zijn auto. Het meisje stond ernaast, bekeek zichzelf even in de weerspiegeling van de ruit en staarde weer naar het jagende verkeer. Als je langzaam genoeg keek, zag je de snelheid in strepen, als in een strip. Het meisje droeg een lange, gewatteerde jas, er was een deel van haar bovenbenen te zien tussen de hoge laarzen en de zoom van haar jas, in een zwarte panty gestoken. (Een beslissend attribuut, later in de film, in een motelkamer waar je het verkeer door de ramen kon horen.)
Ik breng altijd meer tijd in benzinestations door dan strikt noodzakelijk. Je kunt het dralen noemen. Ik houd van de gesprekken in dialect tussen mannen in werkkleding, hoe ze het woord ‘facebook’ en ‘password’ gebruiken als een nietpistool. De hoeveelheden voedsel, de verzadigde vetten en calorieën die ze gedachteloos verwerken – huzarenslaatjes, gehaktstaven, broodjes bal. Dat zijn nog hun minste zorgen. Later, kilometers verderop, zullen ze met open mond in slaap vallen, hun hoofd tegen het raam van het busje dat ze thuisbrengt.
Ik was al dagen onderweg om her en der voor te lezen. In de loop van de week was het me gaan opvallen dat veel Volvo-rijders echte klootzakken zijn, waar Audi- en BMW-rijders zich nogal leken te gedragen. Een wereldbeeld raakte aan het schuiven. Op de radio was veel nieuws. Zogenaamde powerfeministen die Wouter Bos een mietje noemden. (Een wereldbeeld definitief uit het lood.) Op de achterbank verzamelden zich talloze streekproducten die ik telkens na de voorstelling in ontvangst had genomen. Drentse Hunebedjes. Asser Kolkwater. Vlaardingse IJzerkoekjes. Ergens bestaat een model waarnaar alle organisatoren ter wereld zich richten. Laten we opstaan en het model vernietigen. Tommy Wieringa is auteur van onder meer de romans Joe Speedbooten Caesarion.