Door: Sanne Roosenboom
Gepubliceerd: donderdag 18 maart 2010 00:49
Update: donderdag 18 maart 2010 08:56
Twee uur lang Motownnummers. Het publiek zingt mee, staat op, danst en klapt. Stilzitten lukt niet bij deze muziekvoorstelling.
‘Hello there’ zegt een jonge Stevie Wonder, en begint enthousiast aan Uptight terwijl z’n hoofd op z’n Stevie Wonders’ heen en weer zwaait. Als hij weg wordt geleid van het podium, komen de Supremes op, in glinsterende, blauwe jurken: Stop, in the name of love. Het publiek joelt. Nee, het zijn natuurlijk niet de echte Stevie en Supremes, maar ze lijken er op en de nummers zijn stuk voor stuk vertrouwd.
Drie jaar lang stond de voorstelling Dancing in the Streets voor uitverkochte zalen in het Londense West End. Nu is de show op reis ter ere van het 50-jarig bestaan van de legendarische platenmaatschappij Motown.
In het Churchilltheater in Bromley, een dorp in Kent dat bijna geheel is geannexeerd door Londen, zit de zaal vol blanke Britten, jong en oud. Vriendinnen klappen op het ritme van de muziek, mannen met tatoeages mompelen de teksten mee. Dancing in the Streets gaat over de muziek die Motown uitbracht in de jaren zestig. Er is geen verhaallijn, er zijn geen acteurs, maar iedereen kent de nummers. Zes zangers en vier zangeressen hebben de artiesten die ze nadoen goed bestudeerd. Regisseur Keith Strachan creeërt zo de sfeer van een rondreizende show uit de jaren ‘60.
Kletskous
Een presentator kletst de boel aan elkaar, soms zingt hij zelf ook wat. Hij vertelt kort iets over de artiesten die langskomen (My Endless love is de bestverkopende Motown hit ooit) en stelt het publiek speelse vragen; ‘Kennen jullie Smokey Robinson?’ Yeah!
Het decor ademt Motown en het Detroit van de jaren zestig uit. Hitsville, staat er op een grote foto, en General Motors. Een achtkoppige band maakt live alle muziek, en de artiesten dragen typische Motownkleding: glinsterende jasjes en glanzende schoenen voor de heren, bobkapsels en glitterjurken voor de dames.
Alleen de reacties van het publiek maken de show al de moeite waard. Wanneer de eerste tonen van You can’t hurry love, of My girl, inzetten, gaat er een zachte zucht door de zaal. Zodra de nummers opzwepend worden (I heard it through the grapevine, River deep mountain high) staat het publiek op om mee te dansen. Take your shirt off! roept een oudere dame naar ‘Marvin Gaye’. Er komen 45 nummers aan bod, sommige in een medley, andere in hun volle glorie. Het is wat veel, twee uur lang, bij het tiende nummer van de Supremes krijg je zin Diana Ross te schoppen. Maar beter kun je opstaan en meezingen. It doesn’t matter what you wear, immers, just as long as you are there.