Door: Floor Westerveld » Meer columns van Floor Westerveld
Gepubliceerd: donderdag 29 juli 2010 00:03
Update: donderdag 29 juli 2010 01:12
Met mijn tandpasta en tandenborstel in de aanslag sluip ik op blote voeten over het tapijt van de kloostergang naar de toiletten. Ik hou mijn adem in. Hier ergens slapen ook de paters. Aan het einde van de gang, net om de hoek, slaat met een klap een deur dicht. Snel schiet ik het toilet in.
Nog geen drie uur geleden zat ik met ze aan tafel: negen paters. Zonder habijt, maar met spijkerbroek en vroom kruisje om de nek. Nummer tien was afwezig.
‘Waar is die pater met dat staartje?’, vroeg ik aan mijn buurman Freek, de jongste van het stel: 77 lentes jong. Pater met staartje zat dit weekend lekker op zijn boot. Dat deed hij altijd als het mooi weer was. Of hij dan de dienst van zondag ook mocht missen durfde ik uiteindelijk niet te vragen.
Ik lepelde een plasje jus op mijn aardappelen en luisterde naar de vakantieverhalen van de paters die net terug waren. Sevilla. Peru. Familieweekje in de Biesbosch.
Ik stond op het punt te vragen of Freek wellicht kinderen had, maar werd net op tijd gered door het toetje dat voor mijn neus werd geschoven. Frambozenbavarois met witte chocoladestukjes. God was gul vandaag.
Freek op rechts: of ik misschien mijn LinkedIn-profiel even kon sturen naar paterfreek@hotmail.com. En bovendien de foto’s die ik hier had gemaakt. Die kon Freek als webmaster goed gebruiken voor de website.
De koffie nam men met een zoetje; we moesten ook niet overdrijven. Het bezoek van scholengemeenschap De Breul en Politiekorps Gelderland-Midden werd uitvoerig besproken: ‘Er was er zelfs eentje bij die vroeg of ik niet ergens stiekem een vriendinnetje had wonen’, vertelde Freek aan de andere paters. Zijn ogen glinsterden ondeugend. Een lachsalvo galmde als donderslag bij heldere hemel door de refter. Ik lachte kostelijk met de paters mee.
‘Maareh… En?’, vroeg ik toen iedereen uitgelachen was. Het werd doodstil. Alle ogen gericht op pater Freek. Hij trok een vaderlijk gezicht en legde zijn hand op mijn arm.
‘Ach kind. Vriendinnetjes genoeg, maar niet op die manier.’
Ik nam opgelucht de laatste slok van mijn koffie. Met suiker. Ik geloofde hem heilig.
Maar als ik nu zo op mijn tenen door de donkere gang terug naar mijn slaapkamertje sluip en de deur zachtjes achter me sluit, draai ik ‘m toch maar op zijn dubbele slot. Gewoon voor de zekerheid. Er is per slot van rekening ook een pater met een staartje.
Floor Westerveld is auteur van de roman Vrouw met bloem zoekt man met baard.