Door: Herman Boerefijn » Meer columns van Herman Boerefijn
Gepubliceerd: maandag 23 augustus 2010 20:43
Update: maandag 23 augustus 2010 20:43
Aan de overkant, op nummer 44, is de bewoner zijn huis uit gekomen. Het ritueel dat gaat komen – elke vroege zaterdagochtend opnieuw – ken ik inmiddels. De buurman, een lange, magere zeventiger, steekt het gazon over, buigt zich over de haag en kijkt spiedend de straat in. Links, rechts, nog een keer links. In zijn handen draagt hij twee klosjes touw.
Aan het begin van de haag wordt het ene klosje zorgvuldig vastgemaakt aan de daarvoor bestemde paal met daaraan de spijker op de juiste hoogte. Het touw wordt langzaam afgerold, het tweede klosje wordt bevestigd aan het einde van de haag, op eenzelfde paal. Dan turen de donkere, ietwat bolle ogen langdurig langs het touw. De buurvrouw komt langzaam van achter het huis vandaan, zwijgend reikt ze haar man de heggenschaar aan. Ze kijkt om zich heen, speurend naar een klusje in de tuin. Ik zie de vertwijfeling in haar ogen. Er valt niets te doen in die tuin. De buitenruimte van mijn overburen is kaal, vlak en leeg; een strak gazon dat achter de haag begint en pas ophoudt tegen de garage. Een sobere hoek met dwergconiferen, omrand met strakke grijze betonelementen, is de enige versiering. De enige kleur in de tuin is het rood van een bescheiden bak met geraniums aan het hekje naast de garage.
‘In die tuin kun je een operatie uitvoeren’, siste mijn moeder nijdig tijdens haar eerste bezoek aan mijn nieuwe huis. Ze is van de tuinromantiek, mijn moeder; hoge, wuivende borders moeten het zijn, met rondingen en kleuren.
De schaar knipt. Een blaadje boven het touw, nog een blaadje een paar meter verder. Na elke knip wordt het touw geïnspecteerd op strakheid. De buurvrouw kijkt toe. Een klein kwartier duurt het voordat haar man de andere kant van de haag bereikt. Hij loopt terug, voorzichtig bukkend en zorgvuldig de oogst van deze ronde oprapend. Ik tel mee. Vijf blaadjes worden opgeraapt en in het emmertje gedaan. Een laatste keer spieden de ogen langs het touw. Dan worden de klosjes losgemaakt en naar elkaar toe opgerold. Zwijgend verdwijnt het paar achter het huis.