Door: Mijke Pelgrim » Meer columns van Mijke Pelgrim
Gepubliceerd: dinsdag 24 augustus 2010 20:41
Update: dinsdag 24 augustus 2010 20:46
Met hun lange mouwen, korte mouwen, kralen en kleuren trekken de jurken me naar binnen. Het is donker in de winkel en ik ben de enige klant. Achter de toonbank staat een vrouw met een purperen doek om haar hoofd en onpeilbaar donkere ogen. Een Caribische die een winkel in vintage kleding runt. De belichaming van Notting Hill. Ze heeft net een nieuwe cd opgezet.
De muziek sluipt op kousenvoeten de ruimte in en zoekt behoedzaam haar plek tussen de jassen en japons, de laarzen, de hoge hakken en de gekleurde sjaaltjes die als slangen door elkaar kronkelen. Ik herken de stem van Peter Gabriel. ‘All of the buildings, all of the cars were once just a dream in somebody’s head’, zingt hij en de jurken bewegen instemmend mee op de muziek. Ook zij begonnen ooit in iemands hoofd. Gingen van hoofd naar papier, van papier naar stof en van de catwalk naar een rijk Londens meisje.
Geen plekje in deze winkel is ongebruikt gelaten. Zelfs aan de balken waar het plafond op steunt hangen jurken. Ze bungelen boven mijn hoofd, aaien mijn wang als ik langs ze loop en bewegen zachtjes als er vanaf de straat een briesje de winkel in waait. Zo zachtjes deinend fluisteren ze me hun verhalen toe. Over de feesten waar ze schitterden. Over de meisjes die hen droegen. Over de mannen die hen uittrokken en zomaar op de grond gooiden. Ze huiveren nog van verontwaardiging bij de herinnering.
En nu hangen ze hier. Vergane glorie, hunkerend naar nieuwe avonturen. ‘Neem ons mee’, fluisteren de jurken en ze lokken me met hun zachtheid en hun kleuren. Maar ik vind het hier donker en benauwd en de ogen van de Caribische prikken in mijn rug.
Ik wil er uit. Uit de verhalen. Uit het vroeger. Ik mompel ‘thanks’ in de richting van de toonbank en duw de deur van de winkel open. Er waait een frisse wind naar binnen. De jurken ritselen zachtjes als ik de zonnige straat inloop.