Door: Ruud Minnee » Meer columns van Ruud Minnee
Gepubliceerd: maandag 30 augustus 2010 21:19
Update: maandag 30 augustus 2010 21:23
Dijken voorkomen overstromingen. Justitie bestrijdt de criminaliteit, ongedierte wordt verdelgd en ons water wordt gezuiverd. Maar wie beschermt ons tegen de stortvloed aan coverbandjes?
Ik ben jaloers op de generaties voor mij die in obscure tenten, half ingestorte bollenschuren en uit de kluiten gewassen garages steeds maar weer werden opgeschud door nieuwe muziekstromingen, steeds verrassend, altijd voordelig.
Nee, wij moeten het doen met na-apers, mee-eters en kopieermachines, die steevast het zelfde repertoire afdraaien. Ik ben niet zo van de complottheorieën maar dit is er één: Als we nu teruggrijpen naar de glorietijd van de rock-’n-roll, we mixen dat met Hollandse meestampers en gooien er af en toe een vette beat onder, dan pakken we drie generaties in één klap en hoeven we niets nieuws uit het hoofd te leren. We stoppen er een beetje Golden Earring in, Radar Lovenatuurlijk (een nummer dat Noach nog uit de ark heeft gegooid), hooguit iets van Anouk, we halen André Hazes d’r bij en we helpen Peter Koelewijn nog een keer van het dak af. En wie zetten we pontificaal, met zijn dikke reet in het middenstuk... Juist: Meat Loaf met Paradise by the dashboard light (een stuk onkruid waartegen elk verdelgingsmiddel al bij voorbaat kansloos is). Als toegift doen we Proud Mary van Ike en Tina Turner, altijd goed.
Niks altijd goed! We hebben het over uitgekauwde kauwgom, niet te verteren, taai en smaakloos. Let op mensen, er is niets mis met deze muziek, maar alles heeft een houdbaarheidsdatum. We kunnen niet blijven dansen met lijken. Laten wij de ramen openen, onze zitzakken opschudden de bloemen verversen en de coverbandjes boycotten. Graaf een tunnel onder die verzuurde, composterende berg ‘hits’, en ontsnap. You got to break free! (Queen, 1985).