Door: Mariet Singels » Meer columns van Mariet Singels
Gepubliceerd: dinsdag 31 augustus 2010 21:58
Update: dinsdag 31 augustus 2010 21:58
‘Wij willen geen betutteling en we houden niet van bemoeienis.’ Op het drukke voetgangersplein, waar alleen trams mogen rijden, loopt een oude dame achter een rollator. Ze baant zich vastberaden een weg door de menigte. Angstig dicht gaat zij langs de rails en er komt een luid bellende tram aan. Haar baan zal precies die tram kruisen. Ik doe snel een stap vooruit en ik leg mijn hand op haar arm.
Terwijl de tram ons rinkelend op nog geen halve meter passeert slaat zij vinnig mijn hand weg en snauwt op hoge toon: ‘Wilt u dat nooit meer doen!’
Ik zeg beteuterd: ‘Ik wilde alleen ...’
‘Geen excuses’, roept ze ruzieachtig: ‘Ik had die tram wel gehoord, hoor. Jullie jongeren denken dat we doof en dement zijn, maar...’ Ze kijkt me met heldere hemelsblauwe ogen priemend aan en zegt: ‘Trouwens, u bent ook niet meer zo piep.’
‘Nee, zeker niet, 71, maar ik wilde...’ Zij leest mij verder de les: ‘Ik 87. En luister, mevrouw, Ik heb 40 jaar in het onderwijs gezeten, dus ik ben niet gek. Als mijn neven bij me zijn, praten ze over mijn hoofd met elkaar. Zij denken dat ik niets weet. Terwijl ik altijd naar het nieuws en Paul Witteman kijk. En de BBC, want ik gaf Engels.’
Ik doe weer een poging om wat te zeggen, maar ze bitst: ‘Luister!’ Ik voel me twaalf. ‘Hoe ouder wij worden, hoe langer de tenen. Dus wij willen geen betutteling en we houden er niet van dat u zich met ons bemoeit.’ Er blijven wat mensen staan, belust op een relletje. Ik probeer weer: ‘Is dat mijn voorland, mevrouw, lange tenen en een helpende hand wegslaan? Het spijt me als ik u...’
Ze zet haar rollator in beweging en voegt me over haar schouder toe: ‘Ik kan hier niet de hele middag met u staan praten, ik heb bankzaken af te wikkelen.’ In een rechte lijn stiefelt een eenzame maar zelfstandige vrouw met lange tenen naar het bankgebouw.