Door: Xander de Rond
Gepubliceerd: dinsdag 31 augustus 2010 23:05
Update: woensdag 1 september 2010 06:55
Actrice Victoria Koblenko gaat zich bij het Nationale Toneel
voor eens en altijd uitleven in de rol van Russin. En nog een
antisemitische ook.
Ze moest er als geboren Oekraïense even over
nadenken, maar Victoria Koblenko speelt in Retour Hollandse Spoor een
Russische antisemiet. De multiculturele reality-show, waarin de noodzaak
en het nut van integratieprojecten aan de kaak worden gesteld, is voor
de tv- en filmactrice haar eerste grote toneelklus.
Hoe vind je het om de planken op te gaan?
‘Toen ik gebeld werd door Johan Doesburg (regisseur,
red.), wist ik niet wat me overkwam. Toen bleek dat ik werd gevraagd
voor het Nationale Toneel, riep ik: ‘Heb je niet per ongeluk het
verkeerde nummer gedraaid?’ Als ik het ooit wilde proberen, kon ik deze
kans niet aan me voorbij laten gaan. Ik ben maar gewoon het diepe in
gesprongen.’
Word je eindelijk als actrice serieus genomen, beland je in een reality-soap.
‘Als dit een voorstelling was geweest van een
amateurgezelschap of zelfs een Rik Engelkesproductie, had ik je gelijk
kunnen geven. Maar bij het Nationale Toneel hoef ik me gelukkig niet te
verdedigen. Johan gebruikt de term reality om een goede reden, maar dat
snap je denk ik beter na de voorstelling.’
Je speelt in het stuk een antisemitische Russin, hoe is dat?
‘Ik speel een persiflage op een Russin zoals de
Nederlander die voor zich ziet. Dat voelde dubbel. Ik heb nooit eerder
een Russin durven spelen uit angst alleen nog maar dat soort rollen te
krijgen. Nu kan ik me eens en voor altijd in deze rol uitleven. Maar om
een antisemitisch persoon te spelen is ook gevaarlijk. Mensen vergeten
nog wel eens dat je een rol speelt en denken dat mijn eigen mening
dezelfde is als die van mijn personage. En ik zég nogal wat in deze
voorstelling. Tijdens een try-out voor CKV-docenten, kwam er een Joodse
lerares naar me toe om me hierop aan te spreken, dus ik houd m’n hart
vast.’
Ben je, als ex-soapie, ook bang voor sceptische reacties?
‘Niet bang, maar het was wel een van de redenen dat
ik erover moest nadenken. Ik werp me voor de leeuwen en dat kun je
afstraffen door je in een recensie af te vragen wat het Nationale Toneel
met mij wil. Maar Johan neemt met het stuk zelf ook een groot risico.
Het is geen well made play, zoals Shakespeare. We schaven nog dagelijks
aan de voorstelling. Welk einde breien we aan het stuk, welke boodschap
over de multiculturele samenleving geven we het publiek mee? Een heel
ander soort vragen dan die je je stelt als je Romeo en Julia speelt.
Critici die van klassiek toneel houden, moeten deze voorstelling maar
overslaan. Mensen die van experimenteel, modern theater houden met humor
en een vette knipoog, zijn van harte welkom.’
Is het een omslag, van acteren voor tv naar acteren voor publiek?
‘Onwijs. De voorbereidingstijd is zoveel groter, je
discussieert samen over de actualiteit van het stuk. En je moet de tijd
buiten je teksten altijd volspelen, terwijl je bij televisie dan niet in
beeld bent. Bijna twee uur de zaal met je aanwezigheid vullen is heel
anders. Bewust zijn van het publiek is ook spannend: waarom lachen ze
hier niet. Snappen ze het niet of hebben we het niet grappig gebracht?’
Wat zou Geert Wilders van de voorstelling vinden?
‘Ik denk dat Geert er stiekem heel erg om zou lachen
en zich zou vermaken. En na afloop toch kopvoddentax heffen op de
boerka’s die we tijdens de voorstelling dragen.’