Door: Christine Nadorp » Meer columns van Christine Nadorp
Gepubliceerd: donderdag 2 september 2010 21:27
Update: donderdag 2 september 2010 21:27
Na een dag rijden komen we aan in Perpignan. We zijn op weg naar Spanje om na een paar maanden hard werken te genieten van drie weken rust.
Het is laat, alle restaurants zijn gesloten. Dan nog maar een drankje in de bar van het hotel. Met veel nootjes. Naast ons zit een grijs echtpaar, Engelsen. We raken aan de praat. Waar we vandaan komen, hoe lang we hebben gereden, waar we naartoe gaan.
Mijn man wil nog wel een biertje, maar ik ben moe en besluit vast naar de kamer te gaan.
Sneller dan ik dacht komt mijn man binnen. Hij zegt niets en loopt direct naar de spiegel in de badkamer. Aandachtig bestudeert hij zichzelf.
‘Wat doe jij nou?’
‘Mmm, niks.’
‘Hou eens op, je doet nooit zo raar.’
Het is even stil.
‘Weet je wat die vent vroeg?’
‘Die Engelsman?’
‘Ja die. Hij vroeg:’Bent u ook gepensioneerd?’
Ik klap dubbel in het hotelbed en plas bijna in mijn broek.
Mijn echtgenoot is ‘not amused’.
Mijn zoontje en ik staan in de lift na een lange dag. We zijn op weg naar onze voordeur.
Hij is vrolijk en trekt gekke bekken, ik moet erg om hem lachen.
Er stapt een mevrouw bij ons in.
Ze is hoogblond, uit een pakje. Haar ogen zijn zwart omrand.
‘Zooo’, zegt ze lachend tegen mijn zoon, ‘ben je lekker een daggie met oma mee?’
Mijn zoon antwoordt niet. Hij kijkt naar mijn gezicht.
Ik verstijf. Met grote ogen staar ik haar aan. Ik lach niet meer. De lift opent bevrijdend zijn deuren. Dankbaar stap ik uit.
Ik neem mij voor niets over het voorval te zeggen.
Dan rent mijn zoon voor mij uit naar de voordeur.
Hij roept luid: ‘Pappa, pappa! Moet je horen wat die mevrouw zei tegen mamma!’
Was ik toch even vergeten dat mijn kleine zoon nog geen geheimpjes kan bewaren.
Maar ja, je vergeet wel eens wat, als je oud wordt...