Door: Nicolette Knobbe » Meer columns van Nicolette Knobbe
Gepubliceerd: zondag 5 september 2010 20:31
Update: zondag 5 september 2010 20:32
Zij blijft met haar hakken steeds vastzitten in het zand, maar zo te zien kan dat haar niets schelen. Het is zeven uur ‘s avonds en hand in hand zie ik ze wandelen langs het recreatiestrandje. Hij draagt een net donker pak. Duidelijk zojuist zijn stropdas afgedaan en zijn overhemd lekker opengegooid. Het is niet eens hun kleding die opvalt, het is de manier waarop ze kijken. Een mix tussen volledig opgaan in elkaar en een naar buiten gerichte blik.
Allebei zie ik ze steeds scannen of zich onder die enkelen die zich om deze tijd nog op het strandje bevinden niet een honduitlatende kennis bevindt. Hun blik kruist de mijne, ik kijk gauw weg.
Een eindje verderop staan ze stil. De grijze sjaal die zij om haar schouders draagt wordt uitgelegd op het zand en ze gaan erop zitten. Dicht tegen elkaar. Ze heeft het koud, zo met haar blote schouders. Hij trekt zijn nette jasje uit om om haar heen te slaan. Haar leren rugzakje verdwijnt eronder. Ze ziet er een beetje raar uit met die bult op haar rug, maar ze probeert niet het tasje er onderuit te halen. Hun handen liggen verstrengeld tussen hen in. Samen kijken ze uit over de plas, ze zeggen niet veel.
Ik denk dat ze zeker een kwartier zo stil daar zitten als ineens het colbertje van haar schouders glijdt. Hij graait gehaast in de zak van zijn jasje en pakt zijn telefoon. Ik heb helemaal geen ringtone gehoord, maar zijn hulpeloze blik naar haar zegt wel dat hij op moet nemen. Als hij zijn mobiel naar zijn gezicht brengt zit hij op het randje van hun sjaal-eilandje een beetje met de rug naar haar toe.
Hij praat hard, ik kan het woordelijk verstaan. ‘Kun je anders niet met Bram terugrijden? Die zit toch bij jou op voetbal?’
‘Oké, oké, dat wist ik niet, nou ik ruim het hier nog even op, ben ik over een half uurtje bij je. Loop maar vast naar de parkeerplaats.’
Tijdens het gesprek is zij al gaan staan en trekt voorzichtig aan een punt van haar sjaal. Hij voelt het en terwijl hij dag zegt in de hoorn staat hij ook op. Hun handen vinden elkaar opnieuw als ze met grote gehaaste passen terug lopen naar zijn auto. Als ik verder loop zie ik een wit kaartje liggen op de plek waar ze net zaten.
Ik raap het op, veeg wat zand eraf en zie kleine lettertjes: Pauline van Veldhoven, relatietherapeute.
* Uw column in De Pers? Stuur uw pennenvrucht (maximaal 350 woorden) naar mijncolumn@depers.nl.