Door: Julien Althuisius 
Gepubliceerd: dinsdag 15 november 2011 22:41
Update: dinsdag 15 november 2011 23:00
De komende dagen zijn er veel mannen met baarden in Den Haag. Gelukkig weten ze van wanten.
Er schuilt een gevaar in het omschrijven van de artiesten die de komende dagen op het Crossing Border-festival in Den Haag komen optreden. Als je kort naar het programma kijkt zou je al snel tot de conclusie kunnen komen dat alle muzikanten man zijn met de naam van een hoofdpersoon uit een Amerikaanse roman: Patrick Wolf, Marcus Foster, William Fitzsimmons, Jonathan Wilson, James Vincent McMorrow, Stevie Jackson en Frank Turner. En dat is maar een greep. Je zou misschien denken dat ze allemaal een baard hebben, op een gammele akoestische gitaar spelen en met een breekbare stem over hopeloze liefdes zingen.
Maar de kans is groot dat een aantal van de namen die de komende dagen op de Haagse podia staan, over een tijdje Paradiso uitverkoopt, Tivoli plat speelt of de India-tent op Lowlands in vervoering brengt.
James Vincent McMorrow (zaterdag, Duitse Kerk; 23:00 uur) stond een paar maanden geleden ergens in een lullig zaaltje in het noord-Franse dorpje Hardelot. Het was het laatste concert van een bescheiden festivaltour in Europa. Na het concert moesten McMorrow en zijn band snel hun eigen spullen opruimen en de tourbus weer in. Anders zouden ze de veerboot naar Engeland missen. Het publiek – onbekend met de Ier – reageerde in eerste instantie een beetje lacherig op de hoge stem van de bebaarde (ja) zanger. Maar een klein uur verder kreeg de band een staande ovatie. McMorrows muziek is breekbaar (yep), lief en fantasierijk. Luister maar eens naar het nummer Sparrow & the Wolf en verlies jezelf als een klein kind in een sprookje.
Een andere band die een bezoekje waard is: Other Lives (vrijdag, Waterloo; 20:45 uur). Ze zijn met hun donkere, bombastische muziek precies op tijd om je van je herfstdepressie af te helpen. Of juist om je er nog dieper in te duwen. Zanger Jesse Tabish speelt piano en gitaar. De basgitarist bedient ook de pauken en accordeon. De celliste speelt viool, klapt met castagnetten en pingelt op een elektrische piano. Is dat genoeg? Nee, want de violist doet ook nog iets met een elektrische gitaar, blaast op een trompet en op onbewaakte momenten wil hij nog wel eens aan een orgel zitten.
St.Vincent (vrijdag, Waterloo; 22:15 uur) doet het ook met meerdere instrumenten, maar heeft geen baard. Wel rode lippen, groene ogen en een bos donkere krullen. En een stem waardoor je na afloop van het concert nog even met een fluks opkomende weemoedigheid naar het podium blijft staren. Totdat de volgende baard begint met spelen.