Door: Dirk Koppes 
Gepubliceerd: woensdag 21 december 2011 07:51
Update: woensdag 21 december 2011 07:55
Sanne Wallis de Vries speelt een woeste moeder in de familievoorstelling van het Ro-theater. Maar ook een rappende papegaai. ‘Het is bijna een lsd-trip voor junioren.’ Bij het Ro-theater geloven ze niet in understatements als ze hun traditionele eindejaarsvoorstelling in elkaar zetten. Dus staat het decor van Woeste Water volgebouwd met een enorme wasmachine (de Cleanex 2000, ‘redding van elke relatie’), televisies, Frida Kahlo, hels bloemenbehang en veel onbenoembare apparaten.
Hier loopt acteur Gijs Naber rond als de achtjarige Sil. Die is boos op zijn moeder Sanne Wallis de Vries en haar onaardige nieuwe vriend, die geen aandacht aan hem schenken.
Zelfs Sils goocheltrucs maken geen indruk. Tot hij per ongeluk in de Cleanex belandt en begint aan een bizar avontuur.
| Foto: Klaas Jan van der Weij
In de artiestenfoyer van de Rotterdamse Schouwburg vertelt Wallis de Vries over haar rol in Woeste Water. ‘Ik zat alleen in een kleedkamer in Roosendaal voor mijn soloprogramma Kaka Passa. Ik was het reizen zat en wou een jaartje rusten. Geen tournee meer. Maar toen kwam er een mailtje van het Ro-theater binnen en was ik direct om. Zo’n leuke eindejaarstraditie: een eer als je mee mag doen.’
Waarom wilde je zo graag in een ensemblestuk meedoen?
‘Normaal trek ik de kar in mijn eentje, nu is de productie een organisme waar we allemaal aan bijdragen. Een heel andere spanningsboog, ik mag nu op en af rennen. Om vervolgens razendsnel van pruik en kostuum te wisselen. Het is ongezond altijd in mijn eentje dingen te maken. Bovendien is het niet mijn ambitie constant soloprogramma’s te maken. Dat doe ik pas, als ik iets te melden heb. Ik hoop dat ik nooit een solo hoef te spelen voor het geld, dan laat ik me liever omscholen.’
Je zei ooit dat de spanningsboog van theaterbezoekers steeds korter wordt. Naar Woeste Water komen ook kinderen van de nintendogeneratie kijken. Probleem?
‘Deze voorstelling is zo gevarieerd, dat ze zich niet snel gaan vervelen. Als het verhaal goed is, betover je je toeschouwers.
Afgelopen vrijdag speelden we Woeste Water voor het eerst voor het publiek. Heel druk, we gingen veel harder dan nodig was. ‘Ha, er zitten mensen in de zaal, daar moet iets mee.’ De spelers jutten elkaar op.
Terwijl bij deze productie alleen al het decor enorm veel aandacht opeist.
Zoveel spullen, kleuren. Het is bijna een lsd-trip voor junioren. Uiteindelijk moet de aandacht terug naar het verhaal, naar dat eenzame jongetje zonder vrienden.’
Helpt het feit dat je zelf kinderen hebt bij het vertolken van Sils moeder?
‘Absoluut. Zo ken ik van mijn oudste dochter, dat als ze iets heel belangrijk vindt, ze roept ‘maakt mij niets uit’.
Dan weet ik dat er iets aan de hand is.
Sil zegt ‘Ik heb een beste vriend, Jeffrey, die is verhuisd. Nou en?’ Hartverscheurend en herkenbaar.
Ik weet wat moederschap is. Kijken zonder dat hij merkt dat ik achter hem sta, dat ik van hem houd. Sil roept dat niemand hem begrijpt, dat hij gaat weglopen. Deed ik ook op mijn achtste. Blijkbaar iets universeels: losbreken van je ouders.’
De Cleanex 2000 staat centraal in de voorstelling. Zie jij jezelf ooit als een Daphne Deckers wasverzachter aanprijzen op tv?
‘Ik heb met mezelf afgesproken niet met mijn gezicht producten aan te prijzen. Ik ga niet als typetje door de C1000 hollen. Dat mag je hypocriet noemen, want ik spreek wel reclames in. Maar zo subsidieer ik mijn eigen vak. Dat is mijn voornaamste broodwinning als ik niet toer, waardoor ik geen rotklussen hoef aan te nemen.’
Zou je niet net als Johnny Kraaijkamp een tragische rol willen spelen? Ophelia bij Hamlet?
‘Daar ben ik te bescheiden voor, anderen zouden mij daarvoor moeten vragen. Acteren is een vak, ik geloof in training en daarvoor moet je naar de toneelschool. ’