Door: Harry Starren » Meer columns van Harry Starren
Gepubliceerd: maandag 29 oktober 2007 22:08
Update: maandag 29 oktober 2007 22:08
Zorgvuldigheid teistert ons land. Het is een giftig medicijn dat alleen in kleine doseringen heilzaam is, maar dat bij ondeskundig gebruik onherstelbare schade aanricht. Het wordt geleverd zonder bijsluiter. Ons land is ongemerkt verslaafd geraakt aan zorgvuldigheid. Het wordt op scholen verspreid en in de samenleving beloond. Het is inmiddels overal verkrijgbaar. Door burgers wordt het geëist en door de overheid wordt het toegezegd. Schaamteloos vergen wij het van anderen.
Zorgvuldigheid.
In vakbondskringen is de verlammende werking van zorgvuldigheid al jaren bekend. Daar heet het stiptheidsactie. Het heeft dezelfde werking als een staking maar dan tegen een fractie van de kosten. Een probaat middel. Zorgvuldigheid is een machtig wapen. Het is een ander woord voor bureaucratie. Daar is inmiddels iedereen tegen. Een lastig dilemma dat daarom bij voorkeur wordt verzwegen en ontkend. Wij zeuren om zorgvuldigheid en bestrijden bureaucratie.
Slordigheid kent nauwelijks pleitbezorgers. Dat is geheel ten onrechte. Slordigheid heeft vleugels en die geven vaart. Slordigheid maakt mogelijk wat precies niet lukt. Of nooit helemaal waar is. Better roughly right than exactly wrong. Al te nette mensen komen nergens. Zonder slordigheid zou er geen vernieuwing zijn, geen vooruitgang worden geboekt (ja, dat is slordig van mij: zonder precisie ook niet, maar daar gaat het nu niet om). Slordig is gewoon sneller ter plaatse.
Zoals de ratio alleen kan functioneren als het de emotie als partner naast zich duldt, zo heb je alleen iets aan zorgvuldigheid als je ook slordigheid een verblijfsvergunning geeft.
De overheid gaat aan zorgvuldigheid ten onder. Onder de dreiging van media-aandacht en parlementaire vragen (in die volgorde), onder de scrupuleuze toetsing door de Raad van State en de beste bedoelingen van de Ombudsman, staan we elkaar geen enkele vergissing meer toe.
Daarom is het doortrekken van een snelweg (gekke naam eigenlijk) meer dan dertig jaar onderweg en kost een simpele afslag gauw een jaar of tien. Dat komt niet omdat we lui zijn.
Aan ijver ontbreekt het ons niet. Aan slordigheid wel. Het goede nieuws is dat je voor slordigheid niets hoeft te doen. Je moet er iets voor laten.