Door: Edward Deiters 
Gepubliceerd: zondag 16 december 2007 23:04
Update: zondag 16 december 2007 23:04
Lage prijzen en grote volumes. Wie zijn de brutaalste prijsvechters van ons land? Aflevering drie: fotosite Webprint.
Met onvaste hand geschoten vakantiekiekjes van ergens in Frankrijk, een boekje met babyfoto’s, een kalender met paarden of giechelende pubermeisjes. Ton Marsman maakt het niet uit wat hij afdrukt. ‘Zelfs al zijn het soms slechte foto’s. Mijn klanten zijn er blij mee. Dit is emotie.’
De hightech-afdrukmachines in zijn Hengelose bedrijf Webprint braken zo’n vijftig- á zestigduizend foto’s per dag uit. ‘Dat lijkt veel’, zegt Marsman. ‘Maar dan heb je het over een omzet van enkele duizenden euro’s. Dit gaat om de wet van de grote getallen. Hoeveel rijstkorreltjes passen er op een dambord? Ik hoef geen euro’s op iedere foto te verdienen. Centen zijn ook goed. Mijn doelstelling is eigenlijk heel simpel. In 2010 willen wij 500 miljoen foto’s afdrukken, zo’n 2,5 procent van het totaal in Europa. Als ik aan al die foto’s nou netto één cent verdien. Dan is het toch prachtig? Dan heb je het al over 50 miljoen euro omzet.’
Het ging in het begin iets minder snel dan gedacht, verklapt Marsman. ‘In 2004 hadden we drie orders per dag, nu komen er per minuut drie of vier orders binnen. Onze omzet bedroeg toen 35.000 euro. Dit jaar wordt dat rond de vier miljoen euro. Volgend jaar moet de teller op twaalf miljoen staan.’
Het geheim van de snelle groei van Webprint schuilt meer in alle producten die Marsman er omheen heeft verzonnen dan in het afdrukken van losse foto’s. ‘We maken grote albums, kleine fotoboekjes, wens- en ansichtkaarten, visitekaartjes, kalenders, posters, fotoschilderijen op canvas en leveren zelfs fotobehang.’
Nu zijn omzet duizelingwekkende sprongen maakt, heeft hij ook al een volgende goudmijn in het vizier. ‘Een applicatie waarmee je foto’s vanaf je mobieltje door ons kunt laten afdrukken. Het is nog toekomstmuziek, maar het komt er zeker aan.’
Naast de particuliere klanten die hun emoties op fotopapier laten zetten, beginnen volgens Marsman de laatste tijd ook steeds meer zakelijke klanten zijn bedrijf te ontdekken. ‘We leveren nu ook rolbanners, grote re-clameuitingen, aan bijvoorbeeld Kruidvat. We doen veel voor Centerparcs en kabelaar@home en zijn in verregaande onderhandelingen met andere grote partijen.’
Webprint werd eind 2003 min of meer uit nood geboren. ‘Ik had geen geld, geen pensioen, niks. Dat ben ik nu aan het goed maken.’ De Twentse ondernemer toverde de kippenschuur achter zijn huis om tot een digitale fotodrukkerij. Hij produceert een bulderende lach. ‘Daarvoor moesten 18.000 kippen verhuizen.’ Een businessmodel was snel bedacht. ‘Het moest gewoon goedkoper dan de rest. Op internet is de prijs natuurlijk de enige trigger, dus begonnen wij als eersten met een afdrukprijs van negen eurocent voor een foto. Dat is nu nog maar vijf cent en volgend jaar worden we nog goedkoper. Ik denk drie of vier cent per foto.’
Hij heeft net weer voor 1,5 miljoen euro een hightech-afdrukmachine gekocht in Zwitserland. ‘Duur spul, maar met die grote volumes wordt zo’n ding natuurlijk steeds efficiënter en goedkoper.’ Marsman houdt van getallen. Hoe groter hoe beter. ‘Er komen nu een miljoen foto’s per week binnen. Die drukken we lang niet allemaal af, maar we slaan ze wel gratis op voor onze klanten. Veel klanten gebruiken ons als back-up. Zo kunnen ze altijd besluiten of ze er nòg iets mee willen.’
Hij grist een fotoboekje van een baby met de naam Björn uit een van zijn machines. ‘Dit is vast gemaakt door zijn vader of moeder, maar als oma dit ziet wil ze er ook een en zijn andere oma ook. Kijk, daar verdienen we aan.’ Ergens in een hoek liggen hoge stapels zelfgemaakte kerstkalenders klaar voor verzending. ‘Ze beginnen dit jaar al vroeg. Deze bijvoorbeeld. Prachtig toch, de klanten maken hun eigen product, wij drukken het af en verdienen het geld.’
De ambities van Marsman grenzen aan het megalomane, maar hij is er van overtuigd dat zijn concept ‘met wat boerenkoolmarketing’ ook gaat aanslaan in het buitenland. Daarvoor staat nu eerst Duitsland op de rol. Engeland en Frankrijk moeten snel volgen. Voor zijn meest gewaagde plan, de stap naar Amerika, heeft hij net de financiering ‘van een paar miljoen’ rond. ‘Dat wordt een vliegende start’, zegt Marsman. ‘We zijn nu in onderhandeling over een heel goede domeinnaam en hopen op 1 januari te starten in Houston of Dallas, in de buurt van onze Amerikaanse geldschieter.’ Hij droomt alvast de cijfers bij elkaar. ‘Als je daar toch eens een procent van die markt zou hebben…’
Om het geld gaat het hem inmiddels niet meer, beweert hij. ‘Ik heb vorig jaar al een bod van tien miljoen euro op het bedrijf gehad. Het is nu dus meer de kick van het ondernemen geworden en het begint net pas leuk te worden. Die groei, een nieuw pand van 10.000 vierkante meter, uitbreiden naar het buitenland. Het is gewoon nog niet klaar. Ik wil in ieder geval door tot 2010. Dan word ik 65 en kijk ik wel of er een exit of een beursgang inzit. Ik laat me niet van de wijs brengen. Toen ik begon werd ik nog uitgelachen en wilde niemand me geld geven. Nu staan ze te dringen om mee te mogen doen.’