Door: Aniek
Gepubliceerd: zondag 26 juli 2009 22:00
Update: zondag 26 juli 2009 22:00
Ik lig stijf als een plank op een relaxbed. Mijn handdoek schuift langzaam van mijn hoofd, de watjes op mijn ogen kriebelen, maar ik verroer geen vin. De chocoladepakking en bijhorend foliekostuum maken bewegen onmogelijk. Ik heb het warm en het esoterische melodietje drijft me tot wanhoop. Heerlijk ontspannen zo’n dagje in de sauna.
Vond dat ik het verdiend had; samen met mijn vriendinnetjes een dagje naar de beautysalon. Het waren heftige dagen. Afscheid van mijn baan, collega’s en de leasebak. Een hele nieuwe start die er toch harder inhakt dan ik eigenlijk durf te zeggen. In plaats van totale ontspanning loop ik de hele dag meer dan opgefokt rond. Moet iets doen, mensen bellen, aan de slag. Maar er is niets. Het strakke keurslijf waar ik nu in lig, zou me tot kalmte moeten manen. Terwijl alles in me om actie roept. Actie, waarvan ik niet weet waar ik het moet zoeken.
Naakt, zonder opsmuk van mijn mantelpakje, dure sieraden en pumps, vraag ik me serieus af wat er nog van me over is. Een gedachte die me maar niet loslaat. Daar lig ik dan. Jaren gestudeerd, werkwerken van meer dan zeventig uur gedraaid. Aan de grootste projecten gewerkt. Om nu zonder baan of levensinvulling in het grote niets te verdwijnen.
Ja, ik heb een aardig bedrag op de bank. Kan een jaartje vooruit. Toch knaagt het. Heb zoveel wilde plannen voor de toekomst. Een eigen bedrijf, reizen, kinderen. Maar hoe ik morgen en de rest van de week door moet komen? Geen idee.
Begin nog meer te zweten. Voel me opgesloten, benauwd. Wie heeft er bedacht dat het prettig is om met een dikke laag cacaoprut op een strafbank te liggen? Waarom knelt dat plastic al mijn aderen af? De rustgevende klanken komen als tromgeroffel binnen. Ik hap naar adem en piep dat ik het niet langer volhoud. Niemand reageert. Dan ruk ik het plastic van mijn lijf, sta op en gooi de deur open. Om er vervolgens achter te komen dat ik in mijn druppende chocoladenakie voor een groep wildvreemden sta.
* Volg de belevenissen van Aniek, hipo in barre tijden, elke maandag in De Pers.