Door: Tjeerd Wiersma 
Gepubliceerd: zondag 17 januari 2010 22:10
Update: maandag 18 januari 2010 06:53
Zout is soms net goud. Dat komt omdat er in tijden van schaarste een run op ontstaat. Toch wordt het op geen enkele beurs ter wereld verhandeld.
‘Door de strenge winter verkopen we nu ongeveer vier keer zo veel strooizout als normaal. Daardoor loopt de prijs iets op. Normaal gesproken is er nooit zo’n run op.’ Zout-deskundige Paul Breuning van Akzo Nobel kijkt met spanning uit naar een nieuwe vorstperiode: ijs op de vaart is goed voor zijn handel. Doorgaans is de zouthandel niet zo spannend: zout is altijd in overvloed te krijgen, behalve als het zoals deze winter ineens volop sneeuwt en ijzelt. Zout is goedkoop te produceren en normaal gesproken is er altijd genoeg van in voorraad. Pas als het lang vriest en sneeuwt blijkt er niet genoeg te zijn om gladde wegen mee te kunnen bestrooien. En moeten zoutfabrieken als Akzo Nobel, zoals onlangs op aandringen van Rijkswaterstaat, overuren draaien om aan de vraag te kunnen voldoen.
Toch kent zout ook zijn beperkingen. Zo wordt het volgens deskundigen duur als je het over langere afstanden moet vervoeren.
Lokaal
Het heeft niet veel zin om met een vrachtwagen vol zout naar Zuid-Duitsland te rijden. ‘Je kunt nooit op tegen de lokale zoutproducent door de extra kosten die je voor het vervoer moet maken’, zegt Breuning. Zijn werkgever Akzo Nobel staat in de top-10 van grootste zoutproducenten ter wereld en maakt jaarlijks zo’n 5 1/2 miljoen ton zout.
Afhankelijk van waarvoor het wordt gebruikt en hoe het wordt gewonnen, verschillen de prijzen van zout sterk. Zo kost een ton strooizout 70 euro, geldt voor een ton vacuümzout – dat hoogwaardiger is dan de troep die over onze wegen wordt gestrooid – een zelfde soort bedrag, maar wordt voor farmaceutisch zout een veelvoud betaald. En dan hebben we het nog niet eens over ‘Fleur de Sel’ gehad. Dat is zeezout dat bij voorkeur op pittoreske locaties in zoutpannen aan de Franse kust gewonnen wordt en vooral op de tafels van de duurdere restaurants belandt. Daarvoor wordt tot maar liefst 50.000 euro of meer per ton voor betaald. ‘Maar de zoutvlokken die daarvoor worden gebruikt, worden dan ook zorgvuldig met de hand geschept. Geen wonder, dat je door de bewerkelijkheid ervan, daar dus een godsvermogen voor moet betalen’, zegt Breuning.
Zoutprijs
Zout is op momenten schaars en een belangrijke grondstof. Toch wordt het gek genoeg op geen enkele beurs ter wereld verhandeld. Er zijn geen zoutderivaten, geen zouttermijncontracten èn ook geen aandelen in zoutmijnen.
Volgens economen komt dat omdat de prijs van zout, anders dan bijvoorbeeld die van goud, redelijk stabiel blijft en er voor beleggers weinig valt te speculeren op de zoutprijs.