Door: Koster & Jojanneke
Gepubliceerd: vrijdag 12 maart 2010 00:03
Update: vrijdag 12 maart 2010 06:53
Het regent aanklachten tegen witte boorden boefjes. Koster en Jojanneke hebben medelijden, zeker omdat de speurders doorslaan.
Jan des Bouvrie is géén Al Capone. Dat voorvoelden we allemaal al. De Telegraaf kan er lekker hetzerig over schrijven, maar wij kennen de witte meubelmaker vooral als een boekhoudkundig warhoofd dat een van zijn facturen kennelijk niet verstuurde in zijn favoriete kleurschakering. ‘Ik ben ontwerper, een dyslect en ik hou me niet met zulke dingen bezig’, zei hij gistermiddag waarschijnlijk naar waarheid.
Hij heeft zonder na te denken de rekening van 80.000 euro op verzoek van derden naar een dubieuze privé-BV van een klant gestuurd. Deze ontliep zo BTW-afdracht van 15.000 euro. ‘Ik ben een BN‘er die ze wilden pakken voor een factuur van derden.’
Het is een gevaarlijke trend. Justitie aast op stoute geldschuivers, gewoon omdat het kán. Jammer, want deze ondeugende entrepreneurs zijn vaak kleurrijker dan de gemiddelde bron voor onze verhalen en goed voor een klein uitgavenplusje in onze economie. Daarom willen we graag dat er met een beetje mededogen wordt geoordeeld, want een beetje fout is nog niet helemaal fout. Vandaar ons lijstje, zodat u de hijgerige gezond-verstand-krant met iets meer nuance kunt lezen.
1 Naïef. Jan des Bouvrie: niet fout, maar beetje dom. De man werd twee dagen opgesloten en behandeld als een levensgevaarlijke Holleeder. Beetje vreemd. Excuses van Vrouwe Justitia zouden op hun plaats zijn.
2 Beetje fout. John Wolbers. Extreme hedonist van luxespul, maar geen gewetenloze oplichter. De rechtszaak tegen de superverkoper van verzekeringsvehikel Easylife start op 22 maart. Hij zou gelden hebben verduisterd. Oei, hoe zit dat? Wolbers is een platte baas, maar geen crimineel in klassieke zin. Koster sprak hem recent en toen pochte hij over zijn uitgaven aan Porsches, betaalde schatjes, glimmende uurwerkjes en exquise wijnen. Dat is zeer onhollands, maar niet strafbaar. De Brabantse verkoper kon aantonen dat hij zijn zakgeld (op een gekochte bedrijfs-Porsche na dan) verdiend had met commissies van verzekeringen. Dat gebeurt wel meer, zegt hij terecht. ‘Scheringa was erger. Die leende het geld voor zijn hobby’s uit zijn eigen BV. Ik heb alles privé betaald en teruggegeven, toen alles klapte buiten mijn schuld. Justitie heeft alle stukken.’ De bewijzen wijzen inderdaad op een krankzinnige waarheid. ‘Ik had niet eens een bankpas van de zaak.’ Tja, da’s Nederland hè. Als je veel uitgeeft, ben je al verdacht en zit je zo 17 maanden vast.
3 Fouter! Jan van V. De verdachte in een vastgoedfraudezaak stal van zijn baas om zijn ziekelijke zucht naar pecunia te stillen. Het heerschap liet valse facturen (niet van een paar tientjes, zoals Des Bouvrie), maar van miljoenen opmaken en die doorsluizen naar privé-bv’s. Maar van hem zien we niets op de voorpagina op de Telegraaf. Met een paar bewogen feestfotootjes moeten we het doen. Marietta Nollen, schrijfster van vastgoedafrekenroman Steenrijk, die hem kent, bekende Koster dat deze contactschuwe smetvrezige hebberd zo berekenend was dat hij op de tafel danste om zijn werknemers een goed gevoel te geven. ‘Alles voor de zaak hè.’ Op het boekenbal sprak ze er over met Gerben van der Marel, de FD-reporter die de monsterlijke graaizucht onthulde in zijn boek Vastgoedfraude. ‘Goed boek’, zegt Nollen. ‘Er staat precies in wat hij heeft gedaan. Maar nog niet waarom?’
4 Foutst! Danny Klomp en Remco Voortman van Palm-invest. Deze ethiekarme geldmaniakken staan maandag voor het hekje, op de dag dat Dion Bartels, de failliete claimadvocaat die hen opjoeg (een fantast met een fout randje) zijn biografie lanceert. Deze vastgoedheerschappen gaven geld van investeerders uit zonder enige noemswaardige tegenprestatie. John Wolbers: ‘Ik ging eens met ze lunchen in een chique tent in Antibes en toen betaalde Palminvest. Ik dacht toen: dat is geen zuivere koffie. Zoveel als zij hebben. Bij hen voelde ik me echt een stakker.’