Door: Hille van der Kaa » Meer columns van Hille van der Kaa
Gepubliceerd: zondag 14 maart 2010 22:10
Update: maandag 15 maart 2010 09:09
Mijn woonkamer heeft deze week iets weg van een magazijn. Postpakketten tegen de muur, verzendlijsten op de bank en een groot Excel schema met betaalde facturen op de koelkast. De Markplaats-sale is een groot succes. Nadat mijn vriendinnen hun kasten leegruimden en de inhoud via mij te koop zetten, ontdekken nu ook mijn familieleden mijn online winkel. Gevolg: een stroom van te verkopen goederen, tientallen telefoontjes, een volle mailbox en heel chagrijnig vriendje.
‘Leuk allemaal hoor Aniek, maar kun je niet ge woon op zoek naar een normale baan?’ Remco ziet het niet meer zitten. Ja, op de teller van de verkopen prijken inmiddels vier cijfers, maar van een normale huishouding is geen sprake. Eten doen we tussen het inpakken van een aftands paar schoenen en postzegels plakken door. ‘Ik vind die handel van jou het wat vermoeiend.’
Kan hem geen ongelijk geven. Leuk hoor, maar niet helemaal wat ik in gedachten had voor mijn toekomst. Goed om mijn werkloze weken door te komen, al lijkt het sterk op ‘werkzoeken vermijdend gedrag’. Waar ik vroeger tijdens het studeren een enorme aandrang voelde om de keuken te gaan poetsen, zet ik nu een nieuw product online als ik eigenlijk een baan moet zoeken. Dat blijft niet leuk staan. Braaf beloof ik Remco de laatste verkopen af te handelen en het daarbij te laten.
Om me in het banenritme te krijgen, maak ik vandaag een dromenlijstje. Van bedrijven waar ik wil werken en werkzaamheden die me trekken. Zie nog geen duidelijke lijn. Ik wil CEO van een start up worden met een flink, legaal startkapitaal. Of marketingmanager van een fantastisch duurzaam A-merk. Of misschien toch promoveren, iets in het buitenland? Hoe langer ik denk, hoe langer het lijstje wordt.
Ik ben één van die dertigers die lijden aan keuzestress. Alles kan, alles mag. De wereld ligt voor ons open. Zelfs in de post-crisistijd. We kunnen kiezen. Maar als we dat doen, voelen we tegelijkertijd gemiste kansen. Want zou het bij de buren niet veel beter zijn? Ik moet strepen. Prio’s stellen. Na een half uurtje blijven nog drie opties over.
* Volg de belevenissen van ?Aniek, hipo in barre tijden, elke maandag in De Pers.