Door: Peter Wierenga 
Gepubliceerd: woensdag 7 juli 2010 23:53
Update: donderdag 8 juli 2010 01:20
Hup, met zijn allen achter de dijken en een middelvinger naar de rest van de wereld. De Noren en Zwitsers bewijzen dat het prima kan.
Is het nou werkelijk zo’n drama als we de subsidiekraan voor de derde wereld een tikkie aandraaien, of als we Brussel de bons geven? Je zou denken van wel, als je de open brief van Joris Voorhoeve leest. Samen met andere prominenten roept de oud-minister van Defensie de informateurs Wallage en Rosenthal op om ‘internationale samenwerking de prioriteit te geven die het verdient’.
Het lijken de woorden van de eerdere informateur Herman Tjeenk Willink wel. ‘Juist Nederland is zeer afhankelijk van ontwikkelingen elders, allereerst de ontwikkelingen in Europa’, schrijft hij in zijn eindverslag. De vertrouweling van de koningin kan het vermanende vingertje niet laten: we dreigen ons af te sluiten achter de dijken.
Maar je hoeft niet ver over de grens te kijken om te zien dat zo’n isolement niet desastreus hoeft te zijn. Neem Noorwegen: geen lid van de Europese Unie en toch het op één na hoogste bbp per inwoner ter wereld. De Noren bleven liever in hun fjorden. Gewoon een verdrag met Brussel sluiten, en je kunt net zo makkelijk handel drijven.
Buikspreekpop
Misschien een ideetje voor ons. We zijn nog steeds – ondanks een korting van 1 miljard euro – de grootste nettobetaler aan de Europese Unie. Hét tegenargument dat dan als mantra klinkt, is dat we enorm profiteren van de interne markt. Ha, zullen de Noren zeggen, wie zijn onze belangrijkste handelspartners? Antwoord: Engeland, Duitsland en Nederland.
Natuurlijk prijst Tjeenk Willink, de buikspreekpop van Beatrix, een ‘stabiele euro.’ Geen woord over de keerzijde, namelijk dat solide landen als Duitsland en Nederland garant moeten staan voor zwakke broeders als Griekenland en Spanje. De Noorse kroon blijft fier overeind.
Dan de ontwikkelingshulp. Toegegeven, de Noren zijn met bijna 1 procent van het bbp minstens zo gul als wij. Maar Zwitsers of Amerikanen, die aanzienlijk minder storten, worden net zo goed serieus genomen op het wereldtoneel.
Nu we het toch over de Zwitsers hebben, die zijn al eeuwen neutraal. Geen EU voor de Alpenbewoners. Intussen boeren ze beter dan wij, en dat danken ze echt niet alleen aan hun bankgeheim.
Onveilig voelt Zwitserland zich ook niet, al is het – net als Frankrijk vroeger – geen lid van de NAVO. Dus daar kunnen we ook wel uitstappen, zonder dat de internationale stabiliteit ineens wegvalt.
Maar wat levert al ons enthousiasme dan wél op? Aanzien en internationale topposities, voor de Jan Pronks en Joris Voorhoeves van deze wereld. Dat zíj geen zin hebben om gezellig met het klootjesvolk achter de dijken te blijven, tja...
Reageer
Door:
Leudalman, 08 jun 2011 00:46
VAN MULTATULI (1860) AAN WILLEM III
Bron: Herstel de Republiek
Posted on 4 november 2010 by Administrator
……een roofstaat aan de Noordzee……
…..dat spoorwegen bouwt van gestolen geld en tot
betaling de bestolene bedwelmt met
opium, Evangelie en jenever…
Aan U durf ik met vertrouwen te vragen of het
Uw wil is dat daarginds Uw meer dan dertig
millioenen onderdanen worden mishandeld en
uitgezogen in UWEN naam?
…dat dorp stond in brand, omdat het veroverd was door Nederlandsche soldaten…….
Ja, ‘t dorp was veroverd door Nederlandsche soldaten, en stond dus in brand.
Op Nederlandsche heldendaad volgt brand.
Nederlandsche overwinning leidt tot verwoesting.
Nederlandsche krygsbedryven baren wanhoop.
Wilhelmus van Nassaue,
Ziet gij dien heldenstoet?
Zij schoten op de vrouwen
En drenkten ‘t land met bloed.
De kwasten der banieren
zijn darmen van een kind.
Licht dat ge aan hun rapieren,
nog vrouwenharen vindt.
Hendrik Colijn, een “godvruchtig man” en de latere premier schreef aan zijn vrouw in 1904:
‘Ik heb er een vrouw gezien die, met een kind van ongeveer 1/2 jaar op den linkerarm, en een lange lans in de rechterhand op ons aanstormde. Een kogel van ons doodde moeder en kind. We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten, en zoo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ‘t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten. ‘t Was een verschrikkelijk werk. Ik zal er maar over eindigen.’
Meer dan 40 jaar na de aanklacht van Multatuli. Colijn werd er mee beloond, wegens dapperheid en betoonde moed in de koloniën. De Militaire Willems Orde, uitgereikt door Wilhelmina. Colijn werd later directeur bij de Bataafsche Petroleum Maatschappij. Hij heeft in de eerste plaats de opium-lijnen veiliggesteld en in de tweede plaats de olie-lijnen. Voor de NHM en BPM, waarin beide als groot-aandeelhouder het “huis van oranje” deelnam.