Door: Floor Westerveld » Meer columns van Floor Westerveld
Gepubliceerd: woensdag 25 augustus 2010 22:42
Update: donderdag 26 augustus 2010 13:23
Vanochtend op de hoek richting de supermarkt: twee capuchontruien op een witte scooter halen in mijn smalle straatje een auto links in. Knallen vervolgens vol op het tegemoetkomende corduroy jasje op een Gazelle-fiets. De straat bevriest, voorbijgangers staan midden op straat stil, kijken ademloos toe hoe het corduroy jasje met de broekbinders nog om de kuiten van zijn kaki broek over zijn stuur vliegt en zacht in de bosjes belandt.
Nog tijdens zijn val schreeuwt hij: ‘He joh! Kijk eens uit, man!’
‘Hoezo?’, schreeuwt de voorste capuchon kribbig terug.
‘Je moet voorzichtig zijn!’
‘Hoezo echt?’
‘Je moet uitkijken als je inhaalt. En je hoort sorry te zeggen.’ Hij veegt wat zand van zijn jasje, staat op en voegt er gepikeerd aan toe: ‘Want dat doen we hier zo in Nederland...’
‘Het was toch een ongeluk? Hoezo zit jij over Nederland…’
‘Zeg dan gewoon sorry!’
‘Ik zeg toch al sorry! Jij moet gewoon opstaan en... en...’
‘En wat?’
‘Weggaan of zo!’
Ze kijken elkaar nog even veelbetekenend aan. De voorste capuchon-trui trekt op en scheurt met piepende banden de hoek om. Ik vervolg mijn weg naar de supermarkt.
De opmerking van het corduroy jasje blijft door mijn hoofd spoken: ‘Dat doen we hier zo in Nederland.’ Sorry zeggen. Maar wat willen we daar dan precies mee zeggen?
Heeft het nog echt iets met schuldvraag te maken of zeggen we het net als de Amerikanen ook als die schattige blonde kleuter naast je zijn megachocoladeijsje per ongeluk op de grond laat vallen? Oh, I’m sorry! Met andere woorden: lullig voor je.
De Facebookpagina ‘Sorry voor de PVV’ heeft voor de 82.000 ondertekenaars waarschijnlijk weinig van doen gehad met het inzicht dat zij zich allen persoonlijk verantwoordelijk voor het succes van de PVV zouden voelen. De knieval van Willy Brandt, de recente excuses van de Japanse premier voor het lijden dat Japan in de Tweede Wereldoorlog heeft veroorzaakt: het zegt hoogstens iets over een verantwoordelijkheid die de sorry-zeggers voelen voor iets wat buiten hun eigen schuld om is gebeurd.
De zuiverste variant van sorry, het ‘ik was fout, ik zal het nooit meer doen’-sorry is echter het sorry waar het corduroy jasje op uit is. Nog namopperend en scheldend pakt hij zijn fiets van de straat en trekt zijn broekbinders recht. Zwaait zijn been over de stang en vertrekt.
Als ik de hoek omsla, zie ik de capuchontruien naast hun scooter. De een kijkt voorzichtig om de hoek.
‘Het is oké. Hij fietst.’ Hij zucht. ‘Wel even schrikken, hè?’
De andere capuchon knikt geërgerd, trekt zijn scooter van de standaard en met trillende benen stapt hij op.