Door: Hille van der Kaa » Meer columns van Hille van der Kaa
Gepubliceerd: zondag 29 augustus 2010 23:40
Update: zondag 29 augustus 2010 23:40
Baas Joost kan zijn draai niet vinden. Hij loopt wat heen en weer over de werkvloer, zonder een echt doel. Hij rommelt wat in papieren, gooit een bekertje in de prullenbak. ‘Ik weet het niet Aniek, iets klopt er niet.’
Joost oogt anders dan voor zijn vier weken Maleisië. Bruiner, dat zeker. Maar ook met een andere blik in zijn ogen. Hij praat onsamenhangend over zijn vakantie-indrukken. Prachtige natuurparken, een andere kijk op de wereld. Joost heeft veel gereisd in zijn leven, zo vertelt hij. Maar iets in Maleisië heeft hem geraakt. Hij weet niet goed wat. Terwijl baas Joost zijn rust probeert te vinden, werken wij met frisse tegenzin de achterstallige orders weg. Collega’s klagen over regen, files en de nieuwe koffieautomaat. Business as usual. Vreemd hoe het vakantiegevoel binnen een uur plaatsmaakt voor dezelfde kantoorgrappen als anderhalve maand geleden. Alsof niemand spannende avonturen heeft beleefd in zomerse oorden.
Joost sluit zich op in zijn kantoor. Door het raam zien we hoe hij de papieren op zijn bureau één voor één verfrommelt en in de prullenbak gooit. Dossiermappen verdwijnen in de versnipperaar. Als hij zijn kast met veel geweld opengooit, grijp ik in. Ik gooi zijn deur open. ‘Wat ben je toch aan het doen man?’ Hij trekt zijn wenkbrauw op en kijkt me schaapachtig aan. ‘Gewoon wat aan het opruimen, bemoei je er niet mee.’ Om vervolgens de inhoud van zijn kast met veel geweld op de grond te schuiven.
Ik laat hem en werk mijn eigen zaken af. Geen bijzonderheden. Aan het einde van de middag belt Remco. Zoals altijd. Wat ik wil eten. Hij staat in de supermarkt en twijfelt tussen twee soorten pasta. Twee uur later staat het bord tortellini met een glas rood voor mijn neus. Remco heeft gekookt. Zoals altijd.
Werkdag één na de vakantie en de hele zomer lijkt vergeten. Hij gaat sporten, ik kijk met de laptop op schoot naar mijn series. Om twaalf uur gaan we slapen om morgen te beginnen aan precies eenzelfde dag. Iets in mij zegt dat regelmaat prettig is, iets in mij schreeuwt dat er iets niet klopt. Ineens begrijp ik baas Joost heel goed.
* Volg de belevenissen van Aniek, hipo in barre tijden, elke maandag in De Pers.