Door: Koster & Jojanneke
Gepubliceerd: donderdag 29 mei 2008 22:57
Update: donderdag 29 mei 2008 23:12
Heleen van Royen heeft wat moeite met het schrijven van haar vierde roman. ‘Als je alle standjes al een keer hebt gebruikt, ja wat moet je dan nog?’
Eerst kampte ze met nekproblemen, nu komen de seksscènes niet met hetzelfde gemak als ten tijde van Godin van de jacht, De gelukkige huisvrouw en De ontsnapping. Nee, het gaat niet van een leien dakje met de nieuwe roman van Heleen van Royen. Aldus komt haar uitgever nu met een mooie bundel van de drie bovengenoemde titels en komt He-leen volgend jaar met haar vierde boek.
‘Het is een moeilijk proces. Die nek was een RSI-achtige aandoening. En die seksscènes, die worden ook steeds moeilijker. Je bent bang dat je jezelf gaat herhalen. Als je alle standjes al een keer hebt gebruikt, wat moet je dan nog?’
Maar ze zal toch moeten, daar haar nieuwe boek handelt over een ‘mannentester’; een dame die echtgenoten of aanstaanden test voor andere vrouwen op hun trouw. Het idee daarvoor deed ze op tijdens het samenstellen van haar ondeugende-vrouwen-epos Stout. ‘Mijn hoofdpersoon Victoria (‘vrijgezel, beeldschoon, introvert, vasthoudend, onafhankelijk en ambitieus’) is in te huren door vrouwen uit de jetsetwereld die vlak voor hun huwelijk nog even zeker willen weten dat hun man niet zomaar vreemdgaat. Bij de vrouwen die meewerkten aan Stoutkwam het thema trouw telkens terug. Dat is echt iets wat speelt bij vrouwen.’
En daar zit ze dan, in haar appartementje aan de Portugese zee. Een eindje van hun huis, en speciaal ingericht om in te schrijven. ‘Er staat een bureau en een computer, een paar stoelen, verder niks. Het moet natuurlijk weer een Heleen van Royen boek worden, elke zin weegt zwaar voor mij. Dat is best een gevecht. De discipline is ook zo moeilijk. Niemand behalve mijn uitgever wacht echt op mijn volgende roman.’ Behalve natuurlijk haar trouwe fans. ‘Maar die bellen niet elke dag van: ‘én, én?’ Dat zouden ze eigenlijk moeten doen.’ Nu gaat het nooit echt rap met mevrouw Van Royen. ‘Mijn uitgever vroeg een keer hoopvol: heb je niet nog wat ongepubliceerds liggen? Ha, ha! Wat moest ik toen lachen!’
Maar goed, de seks dus... ‘Elk boek neem ik me voor: nu wat minder seks. Maar het lukt nooit. Maar deze keer is het dus lastig.’ Heleen toch... Wat nu?
Ze zucht: ‘Mijn eindexamenstuk op de school voor journalistiek heb ik geschreven over Bouquetreeksen. Dat is altijd hetzelfde verhaal, en toch krijgen die schrijfsters het voor elkaar te blijven produceren. Ook die seksscènes hè? Ik vind dat echt zo knap. Ik heb dat heel veel gelezen, en heb er veel van geleerd. Daar zouden veel schrijvers van kunnen leren.’
Misschien moet haar uitgever even een setje opsturen... ‘Precies, stuur me even een paar Bouquetreeksen! Dan kan ik er weer tegenaan.’