‘De vrouw is altijd de baas’

Nina Brink dagvaardt journalist Eric Smit

Waar Pieter Storms dus he-le-maal niets van begrijpt, is dat niemand onderzoekt hoe het nu echt zit met die kredietcrisis. In zijn kantoor tegenover het Amsterdamse Hiltonhotel, waar het hoofdkwartier zetelt van Danku, de biologische fastfoodketen van de kinderen van Nina Brink, maar ook de holding van Pieter Storms, zegt hij: ‘Ik snap het niet en niemand kan het me uitleggen. Plotseling zijn er miljarden weg. Hoe dan? Waar is het gebleven? Wouter Bos en Nout Wellink lullen maar wat en er komt geen onderzoek naar. Eerst maakten de banken miljarden winst, nu komen ze miljarden tekort. Ik denk dat die winst er nooit is geweest en de verliezen ook niet, ik denk dat een paar mensen snel heel veel geld in hun zak hebben gestoken. Dat is lekker zaken doen.’

Het is in tijden als deze dat hij de simpelheid mist van een programma als Breekijzer – een programma dat hij vijf jaar geleden nog tot leven probeerde te wekken op internet, alleen was de tijd daar niet rijp voor. ‘Maar in deze tijd: je gaat naar de bank met een man die geen hypotheek meer kan krijgen. Waarom niet, het was hem toch beloofd? Dat wordt één lange stotterende colonne en ze gooien de deur dicht. Dat gestotter zou ik graag uitzenden. En ik had graag gespit in die honderden miljarden die zijn verdwenen bij de banken.’

Waarom doet u dat niet?

‘Ja, je zou zeggen: wat let je? Ik heb het druk, met allerlei dingen. Ik ben nu anderhalf jaar met Nina Brink, we reizen naar bestemmingen waar we wat te doen hebben. Nina is lid van het Democratic Institute, ze houdt zich bezig met vrouwenemancipatie. Ik vind het leuk om haar te helpen. We reizen veel, naar New York, Washington, Londen, Afrika. Met Kerst zaten we in ons huis in Aspen aan de kalkoen met Madeleine Albright en haar familie, ze is een goede vriendin van Nina. Dat is toch interessant.’

Tijdens zijn jeugd in Oosterwijk, een arbeiderswijk in Beverwijk, vader was ambtenaar, moeder onderwijzeres, leidde hij op school al de opstand tegen ‘het gezag’. Pieter verzette zich tegen alles wat zijn vader belangrijk vond: school, een maatschappelijke carrière, en hij had lang haar. ‘Mijn held was Henk Hofland, zijn columns waren bepalend voor de opinie op het schoolplein. Ik las de Haagse Posten Vrij Nederland, dat waren kerken, daar haalden wij ons geloof uit.’

Na school kwam hij ‘vanzelf’ in de journalistiek, bij Dagblad Kennemerland. Tot zijn chef, ‘van de oude stempel’, een onthullend verhaal van hem uit de krant hield, over de betrokkenheid van een wethouder bij een dubieuze onroerendgoeddeal in Wijk aan Zee. De chef en de wethouder zaten bij dezelfde rotary. Pieter nam ontslag en ging naar Nieuwe Revu.

Wat wilde u als jongetje worden?

‘Ik heb nooit iets willen bereiken dat ik niet was. Piloot of politieagent, die fase heb ik niet gehad.’

Wilde u graag rijk worden?

‘Hoe bedoel je? Ik ben nooit bezig geweest met het vergaren van geld.’

Wat is uw beroep?

‘Ik zeg nog altijd: verslaggever. Het is een geuzennaam. Vertellen wat er gebeurt in de samenleving, dat is het enige dat telt. Een column schrijven is knap, maar vrijblijvend. Waar het mij om gaat: dat onthullen wat onder de lakens moet blijven.’

Bent u niet een zakenman?

‘Zo heb ik me nooit gevoeld. Ik heb een hekel aan het punctueel afwikkelen van zaken. Ik kan zaken bedenken, beginnen en enthousiasmeren als creatieve aanjager, maar ik loop altijd stuk op het lezen en maken van contracten. Voor zaken ben ik te veel een romanticus, ik geloof nog werkelijk in het goede van de mens. Ik ben zoals ik was in de jaren zestig, toen ik opgroeide: maatschappelijk geïnvolveerd, pro-actief in de samenleving.’

Wat doet u behalve reizen?

‘Ik ben bezig met een documentaire over de beursgang van World Online, dat is toch een memorabel stukje vaderlandse historie. Nina Brink is de kop van jut geworden. Als je ziet hoeveel onderzoeken er zijn geweest – en haar treft geen enkele blaam. Je kunt je toch niet voorstellen dat zo’n frèle mevrouw in haar eentje een hele beursgang van twaalf miljard euro heeft geleid? Het verhaal is dat zij verantwoordelijk is voor het aandeelhoudersdebacle. Ik zie wat voor weerslag dat heeft op haar, het heeft haar beschadigd. Als je er in duikt, zie je een heel ander verhaal. De Nederlandse staat heeft aandelen verkocht, die waren aandeelhouder via de NS. ABN Amro, Goldman Sachs en nog twee banken waren van a tot z op de hoogte.

‘Victor Halberstadt was de coach van Nina Brink, hij heeft haar aandelen overal te koop aangeboden. Toen Nina Brink de kop van jut werd, was haar coach nergens meer te bekennen. Als je het WOL-debacle vergelijkt met de aandelen van Fortis en ING van de laatste maanden, heeft World Online fantastisch gepresteerd. Het aandeel ging van 44 naar 23 euro.’

In het huis tussen de besneeuwde bergen van Aspen ging met nieuwjaar de telefoon. Youp van ’t Hek had in zijn oudejaarsconference grappen gemaakt over Nina Brink en Pieter Storms. ‘De beursgang was negen jaar geleden! Maar de nationale trol noemt Nina Brink een crimineel. Nou, happy new year. Het is niet leuk om 2009 zo te beginnen, daar word je neerslachtig van. Het is een dreun voor je hoofd. Ik ben met haar getrouwd, ik deel de smart en de pijn van Nina Brink.’

Hoe ontmoette u haar?

‘Via een gemeenschappelijke vriend, Mark Jansen, met wie ik heb gewerkt bij Breekijzer. Ik was bezig met een documentaire over kunst, welke kunst echt is en welke vervalst. Die documentaire is er nog niet gekomen. Mark vroeg: weet je wie je moet hebben? Nina Brink. Zij weet veel van kunst af. Nina Brink vond het een leuk verhaal. Ze zei: ga mee naar Amerika, dan stel ik je voor aan alle belangrijke mensen. Na die reis zijn we nooit meer uit elkaar geweest.’

Was het liefde op het eerste gezicht?

‘Ja, maar het was ook een liefde die zich langzaam heeft ontwikkeld. Ik wist vanaf het begin dat Nina niet zomaar een flirt was. We waren allebei getrouwd. Het heeft lang geduurd voor het een fysieke liefdesrelatie werd. Een hele vreemde sensatie om weer verliefd te zijn.’

Wat vond u zo leuk aan haar?

‘Alles is leuk aan haar. Nina is een interessante vrouw met veel humor, ze heeft veel te melden. We hebben dezelfde idealen, allebei een grote interesse in de maatschappij, we weten hoe de hazen lopen.’

Was het moeilijk om te scheiden?

‘Ik was getrouwd met mijn jeugdliefde, dat gaat je zeker niet in de kouwe kleren zitten. Ik heb een dochter van 18 en een zoon van 15, je weet dat het pijn gaat doen. Het zou raar zijn als je daar onbewogen onder blijft. Ieder leven kent milestones, die van mij was dat ik opnieuw verliefd werd. Het is een enorme verandering in mijn leven, het brengt onrust, maar ik kan daar niet bij stilstaan. Het helpt dat ik nooit ben weggelopen voor de consequenties. Er zijn mensen in mijn leven die deze verandering niet begrijpen of afkeuren.’

Hoe deed u het aanzoek?

‘Ik heb gezegd: ik had het moeten doen gezeten op een olifant. Ik weet niet meer precies hoe het ging, het was een natuurlijke ontwikkeling. Als volwassen mensen hebben we gezegd: zullen we trouwen? Het was een bewuste keuze, een stap die we samen hebben genomen.’

U ging niet op uw knieën?

‘Dat soort romantiek heeft mij nooit kunnen bekoren.’

Bent u getrouwd in gemeenschap van goederen?

‘Over privézaken weid ik niet uit.’

Wie is de baas?

‘De vrouw is altijd de baas, no doubt about it. Het is een competitieve relatie. Ieder detail wordt tot op het bot bediscussieerd. Twee van zulke karakters, dat botst. Maar het stimuleert ook tot daden. Ik speel vaak de tweede viool. In Amerika is Nina Brink een icoon. Ik ben slechts bekend van Den Helder tot Valkenburg.’

Is dat moeilijk voor een alpha male als u?

‘Ik heb er geen last van, dat alpha male-gedoe interesseert me niet.’

Waaruit bestaan uw inkomsten de laatste jaren?

‘Ik heb allerhande zakelijke belangen en allerhande activiteiten in de media, ik heb een bedrijfje in Amerika.’

Wat voor bedrijf is dat?

‘Ik ga niet vertellen in welke bedrijven ik zit.’

Wat wilt u nog?

‘Wat ik wil? Alles. Mijn enthousiasme heb ik nog steeds. Ik pretendeer veel te weten van media. Hoe verschillende media werken en hoe ze aan elkaar te koppelen zijn. Daar ligt mijn werkterrein. Ik ben driftig bezig met een nieuw mediaproject. Iets wat Het Gesprek had kunnen worden. Dat zou een discussieplatform worden voor en door mensen die ertoe doen. Met moderne technieken moest het worden uitgetild boven het buurthuispraatniveau, boven de Fabeltjeskrant. De romp zou internet worden en ineens was het een tv-zender. Nee, verder zeg ik niets over wat daar is gebeurd, dat hebben we afgesproken.’

‘De term multimediaal valt al tien jaar. Het komt niet veel verder dan dingen als uitzendinggemist bij de omroep. Nina Brink is de koningin van het internet, zij is de grootste partij ooit in Nederland geweest, we hebben hier veel knowhow. Je hebt techniek nodig voor wat ik wil doen. Laat ik dit zeggen: het is technisch nog niet mogelijk om de hele wereld via internet naar hetzelfde te laten kijken, dan krijg je een schokkerig beeld. Over een paar jaar is dat wel mogelijk. Die ontwikkeling volg ik op de voet.’

Aan het einde van het gesprek zegt hij: ‘Ik heb nog een project: Eric Smit het zwijgen opleggen.’ Eric Smit is de voormalige journalist van Quote en De Pers tegen wie Nina Brink een dagvaarding heeft laten uitgaan voor stalking en publieksmisleiding, met een voorlopige eis voor schadevergoeding van 500.000 euro.

‘In mijn tijd als verslaggever van Nieuwe Revu schreef ik menig onderzoeksverhaal. Ik heb ook fouten gemaakt, zoals het verhaal over een wethouder in Bergen op Zoom. Maar ik weet wanneer ik moet stoppen. Deze man weet dat niet. Smit denkt Nina Brink tot in de slaapkamer te moeten vervolgen. Het lijkt wel obsessief, ziekelijk. Ik heb geen behoefte om in zijn psyche te loeren, ik wil hem alleen tot onder zijn knieën afzagen. Mensen met zo’n moraal moet je vernietigen, ik ga hem aan de hoogste boom ophangen. Als hij probeert om een boek over Nina Brink uitgegeven te krijgen, ga ik persoonlijk – ding dong – langs bij iedere uitgeverij die interesse toont. Om ze te vertellen dat deze man gek is. Hij moet niet meer in kranten schrijven, hij mag ze gaan bezorgen. Ik ben toevallig getrouwd met die vrouw.'