Door: Eva Hoeke » Meer columns van Eva Hoeke
Gepubliceerd: woensdag 1 juli 2009 23:17
Update: woensdag 1 juli 2009 23:07
Op een Larens terras wachtten collega Annemijn en ik op de komst van Derek Ogilvie, het televisiemedium dat elke donderdagavond nieuwsgierig en kritisch Nederland bij de kladden heeft met zijn readings. In zijn show op RTL 4 brengt hij mensen in contact met overleden dierbaren – de vader met de hartstilstand, het spelende kind onder een auto, zelfs de baby die nooit werd geboren.
Derek ziet het en zegt het: ‘Er staat een vrouw achter je. Ze zegt dat je die lekkende kraan nu eindelijk eens moet maken.’ Grote ogen, tranen en applaus, want negen van de tien keer is het raak – die kraan moet inderdaad worden gemaakt en verdomd, daar zat ma altijd om te zeuren. Doden die zeuren zijn ontroerend én geloofwaardig.
Wij wilden er achter komen wie deze man was, en het thema voor het komende nummer van Jackie, De Paranormale Wereld, stelde ons in die gelegenheid. En daar zaten we dus, een peu nerveux, want voor hetzelfde geld zou oma ons ook post mortem een klustip geven.
Derek bleek een slank, beweeglijk mannetje met hippe kleren, cowboylaarzen en een kruisje om zijn nek. Aan zijn scherpe Schotse accent moesten we even wennen, en zo was er nog wel meer waar we aan moesten wennen. Zo pakte hij meteen ons vragenlijstje af: ‘Deze vraag wordt me altijd gesteld, deze ook, en deze en deze ook’. Wanneer we hem tijdens het interview onderbraken praatte hij onverstoorbaar door. Als wij een grapje maakten lachte hij niet. En toen ik hem vroeg of hij blij was met zijn ‘gift’, reageerde hij geagiteerd: ‘Don’t call it a gift. It’s not a gift. It’s work.’ Dat was de ene kant.
Want toen hij aan de overkant van het terras een fontein ontwaarde, holde hij er als een klein kind naar toe om de eenden brood te voeren. Toen de fotograaf met hem op de foto wilde (‘Mijn vrouw is helemaal gek van Derek’) liet hij zich gewillig optillen. En toen we vroegen naar zijn lievelingsnummer gaf hij spontaan een interpretatie van Barry Manilows Mandy, compleet met snik en vibratie.
In de auto terug naar huis theoretiseerden we er lustig op los. Was Derek nou een man die in zijn gave (wat dus geen gave was) de marketingwaarde had herkend en daaromheen een imago had gecreëerd? Of was hij iemand die op een hoger level prima meedraaide, maar op een alledaags niveau de kluts kwijtraakte? Een geniale gek misschien? We kwamen er niet uit, maar fascinerend was het wel.
Feit was in ieder geval wel dat als ik er achter wilde komen wat er in mijn huis verbouwd moest worden, ik voor 35 euro een kaartje zou moeten kopen voor een van zijn live shows. Wat dat betreft is geniaal zijn zo gek nog niet.
Eva Hoeke is chef redactie bij tijdschrift Jackie.