Door: Remco Tomesen
Gepubliceerd: vrijdag 20 november 2009 01:34
Update: vrijdag 20 november 2009 06:38
Na een heftig jaar maakt Arie Boomsma morgen zijn comeback op televisie. ‘Ik lijk helemaal niet op Jezus.’
Die wil ik hebben’, zegt Wendy van de Viva. Voor haar staat Arie Boomsma met blote voeten, strakke witte broek en een doorschijnend wit shirt. Links van haar staat een laptop met een zojuist gemaakte foto van de tv-presentator. Wendy is blij met de foto op de laptop; ze wil ‘m in haar blad.
Boomsma is al een paar uur bezig met een fotoshoot voor het Viva-kerstnummer. Hij heeft gehurkt, geknield, een vinger voor z’n mond gehouden, naar de hemel getuurd. Ja, hij is ook zónder shirt op de foto gegaan. Nu is een hulp van de fotograaf een foto van hem aan het shoppen. De presentator wordt fel wit uitgelicht. Hij wordt Viva’s kerstspecial.
‘Dit is een heel gevoelig onderwerp. Ik sta als engel op de foto’, zegt hij. ‘Dat hadden we van tevoren afgesproken. Ik vind het leuk om af en toe net even over die grens te gaan.’
‘Maar als fotografen zeggen, ga eens met je armen zwaaien, dan weet je waar ze op uit zijn. Ze willen je dan in een crucifixachtige pose hebben. Dat wil ik niet.’ Veel fotografen, heel veel, proberen hem zo op de foto te krijgen, als Jezus. Een enkeling is het wel eens gelukt. ‘Ik vind dat matig, vind dat makkelijk.’ Maar hij heeft toch zelf voor de Jezus-look gekozen, met dat lange haar, die baard? ‘Jezus was een Jood, sprak Aramees. Ik denk dat hij een veel donkerder uiterlijk had.‘
Foto’s en Boomsma, het is een gevaarlijke cocktail. Toen hij halfnaakt poseerde voor de L’homo uitgave van de Linda, overschreed hij de evangelische grens. Drie maanden schorste de EO hem. De omroep waar de 35-jarige Boomsma met zijn hunk-look in drie jaar tijd een sterrenstatus had bereikt, kon déze uitbarsting van ijdelheid en vrijzinnigheid niet accepteren. Even kwam Boomsma toch nog terug met een EO-programma, maar al snel was er een volgende rel. In een nieuw programma, Loopt een man over het water, zouden cabaretiers de spot gaan drijven met het geloof. Het was de laatste ‘provocatie’ van de presentator. De EO en Boomsma gingen begin september uit elkaar. Nooit eerder zorgde een vertrek van een EO-presentator voor zoveel media-aandacht.
De EO is klaar met Boomsma, en hij met de EO. ‘Een afgerond geheel’, zegt hij. Deze week had hij een gesprek met de EO-directie, om ‘zaken uit te praten’.
Boomsma komt terug. Via de KRO. Morgenavond is de eerste uitzending van In De Schaduw van het Nieuws. Ook gaat hij een programma over de coming-out van homo’s maken.
Met columnist, schrijver en homo Stephan Sanders werkt Boomsma aan een boek. Onderwerp: het mannelijk lichaam. ‘Er wordt zoveel over vrouwenlichamen gepraat, zo weinig over die van mannen.’ Sanders en Boomsma hebben mannen geïnterviewd die ‘iets bijzonders’ hebben met hun lichaam. Ze hadden kanker, sporten heel veel, cultiveren een bierbuik of zijn intellectueel en hebben juist niéts met hun lichaam.
Jij bent zelf een en al lichaam, toch?
‘Ik ben van de sport. Veel mannen die we spraken voor het boek sporten omdat ze zo de illusie hebben het ouderdomsproces tegen te houden. Ik heb dat zelf ook wel een beetje. Als ik vaak sport zie ik mijn lichaam veranderen. Je kunt je eigen lichaam vormen, besluiten: ik wil m’n schouder iets groter, of m’n biceps juist iets kleiner. Als je daar mee bezig bent, en je ziet het lukken, dan groeit de illusie dat je dat ouderdomsproces onder controle hebt. Wat natuurlijk nooit zo is. Bij sommigen gaat die sportobsessie ver. Dan denk je, dit is een ziekte.’
En bij jou?
‘Als ik het een tijdje niet doet, begin ik dat te merken in mijn hoofd. Dan ben ik minder blij. Sport is voor mij een moment om niet aan andere dingen te denken. En sporten is ook gewoon een verslaving. Ik sport al vanaf m’n prilste jeugd, voetbalde als jongen. Toen ik een tijdje in Amerika studeerde, heb ik de liefde voor het sporten met gewichten gekregen.'
Elke dag sporten, en bijna wekelijks naar de kerk. Dat zijn de twee ankers in het leven van Boomsma. De zondag na de fotoshoot gaat hij ’s middags naar een bijzondere dienst in de Amsterdamse Singelkerk: de Preek van de Leek. Vijf zondagen in november beklimmen kunstenaars, schrijvers, politici, journalisten het kansel om een preek te houden. Vaak zijn het ongelovigen.
Vandaag doet Opzij-hoofdredacteur Margriet van der Linden de preek. Boomsma komt iets te laat binnen, schuift aan. Kerkgangers kijken om, kijken opzij. Van der Linden knikt vanaf haar kansel naar de presentator. De gereformeerd opgevoede, maar van haar geloof gevallen Van der Linden, gaat in haar preek goed te keer. Als ze het over het naïeve geloof van kinderen in sinterklaas heeft, fluistert Boomsma: ‘Ik hoop niet dat ze het doortrekt naar het geloof.’ Dat doet ze wel. ‘Kinderen komen er al snel achter dat sinterklaas niet bestaat. Sommige volwassenen blijven geloven.’ Boomsma schuift een doosje met kaneelsmaak-pepermunt opzij.
Even later zit Boomsma in een restaurant aan een bord met buikspek.
Margriet van der Linden is een ongelovige die preekt voor gelovigen. Jij bent in Nederland een gelovige in een wereld van ongelovigen. Heb je wel eens meegemaakt dat mensen lacherig deden over je geloof?
‘Ik merk dat het mensen soms moeilijk kunnen accepteren dat ik wat betreft uiterlijk en andere dingen in hun beeld pas van hoe het moet zijn. Maar het geloof zit ze dan dwars.’
Hoe?
‘Ik heb meegemaakt dat een meisje, een beetje dronken, in een club naar me toe kwam en zei: je bent zo’n lekker ding, jammer dat je gelooft.’
Begin je uit jezelf over het geloof als je onder ‘ongelovigen’ bent?
‘Daar heb ik nooit behoefte aan gehad. Voordat ik bij de televisie terechtkwam, heb ik een paar jaar in de horeca gewerkt. Daar wisten mensen dat ik geloofde om kleine dingetjes. Als ik níet inging op de avances van een meisje kreeg ik daar vragen over van collega’s. Waarom niet, vroegen ze. Dan begon ik over mijn principes, dat ik een vaste vriendin had.’
Is geloof taboe in Nederland?
‘Veel atheïsten denken dat gelovigen bepaalde aannames hebben gedaan, en niet meer nieuwsgierig zijn. Maar zij doen precies hetzelfde. Zij sluiten per definitie God uit. Ze zouden moeten zeggen: ik vind het op dit moment in mijn leven, met de informatie die ik nu heb, aannemelijker dat hij niet bestaat. Net als dat ik alleen maar kan zeggen: ik vind het met de informatie die ík op dit moment heb, aannemelijker dat hij wél bestaat. Maar ik kan ook niet uitsluiten dat ik er helemaal naast zit.’
Binnen de EO was er niet zoveel ruimte voor twijfel?
‘Je hebt een heel behoudend kamp. Ik ben er achter gekomen in de jaren bij de EO dat ik niet de illusie moet hebben dat ik met dat kamp in gesprek kan treden. Die groep loopt aan tegen mijn uiterlijk, tegen mijn lange haar, mijn tatoeages. Zelfs mijn populariteit is voor hen verdacht.'
Een meisje van 16 staat met strak gespannen kaken voor het Werktheater in Amsterdam te wachten. Een groupie van Arie. Het is donderdagavond half zeven, zometeen vindt hier de eerste opname plaats van KRO’s In de Schaduw van het Nieuws met Boomsma als presentator. Uitzenddatum: zaterdag.
Zeven uur. Boomsma komt op; rode broek, jasje met mouwstukken. In de studio opvallend veel jong publiek. Niet de opnameleider, zoals gebruikelijk is, maar de nieuwe KRO-presentator zélf doet de warming-up, spreekt het studiopubliek toe: ‘Dit is mijn eerste programma bij de KRO, ik vind het ook heel spannend’. En dan gaat het los; een uitzending over het dilemma: wat zou je doen als je geweld op straat ziet: weglopen of ingrijpen?
Wie staat er nummer één op je lijst van personen die je nog een keer wilt interviewen?
‘Geert Wilders’.
Wat zou je eerste vraag aan hem zijn?
‘Wat hij ziet als hij in de spiegel kijkt. Ik stel me bij die man voor dat hij ’s avonds soms nog eens kijkt of z’n haar nog goed geblondeerd is. Of de donkere wortels er al weer doorkomen. Ja, ik denk echt dat hij af en toe in die spiegel kijkt, en denkt: ik kan niet meer terug. Maar als het zou kunnen…’.
Zou hij er mee stoppen, denk je?
‘Ja dat denk ik. Mensen worden een symbool, gaan steeds grotere dingen roepen. Dat scoort. Als ik hem zou interviewen, zou ik hem echt willen begrijpen, niet onderuit willen halen’.
Begrijp je mensen die PVV stemmen?
‘Ik snap waar het vandaan komt, maar snap niet waarom mensen er niet doorheen prikken. Het is zo op het sentiment, en zo weinig inhoudelijk. De partij redeneert: dit is de angst, van daaruit gaan we opereren. Ik zie de problematiek van integratie, maar wil graag de positieve kant benadrukken. Ik zie in mijn eigen buurt in Amsterdam elke dag de vooroordelen ontkracht. Ja, als je zo praat, word je al snel Marokkanenvriend genoemd. Nou, je mag me zo noemen’.
Heb je nog andere plannen, naast je tv-werk?
‘Ik ga een column schrijven in de Linda, waarin ik elke maand voor ga in het gebed. Dat is spannend, omdat het op de grens van humor en religie ligt’.
Linda doet dit waarschijnlijk niet alleen als rare gimmick. Het blad speelt ook in op een trend: de toenemende interesse in spiritualiteit.
Fel. ‘Daar wil ik duidelijk in zijn. Als je bekendstaat als iemand die in zijn geloof vrij genuanceerd is, dan ligt het altijd op de loer dat je in de hoek van de vrijzinnigheid, dat zweverige spirituele wordt geduwd. Voor mij is mijn geloof echt een waarheid.’
Niet iets zweverigs.
‘Ik snap die behoefte, wil het ook niet keihard veroordelen. Maar voor mij begint geloof met de persoonlijke relatie met God, met Jezus. Die spirituele hoek ziet liever een kracht, of een energie.’
Sommigen zien Jezus ook als een metafoor.
‘Daar wil ik duidelijk in zijn. Voor mij is dat geen metafoor. Daarom begin ik die column in de Linda ook echt met ‘vader’, en eindig ik met ‘amen’.’
Toch weer het opzoeken van grenzen. Vanwaar toch altijd die behoefte om te provoceren?
‘Ik provoceer niet om te provoceren. Het moet wel een doel hebben.’