Door: Eva Hoeke » Meer columns van Eva Hoeke
Gepubliceerd: donderdag 26 november 2009 01:47
Update: donderdag 26 november 2009 02:36
Het was al kwart voor tien toen ik binnenstapte bij het Indonesisch eethuisje. Het was er leeg, op de vrouw na die achter de bar stond. Ze was een jaar of zestig, had rafelig haar en droeg een trui met schoudervullingen. Ze was verdiept in de leesmap. Achter haar hing een tegeltje met de tekst: ‘Je hoeft niet gek zijn om hier te werken, maar het helpt wel!!!’ Het is dat ik echt honger had.
‘Goedenavond’, zei ik.
‘De vrouw keek op. ‘Ja’, zei ze. ‘Maar we gaan wel zo dicht.’ Ze keek nadrukkelijk op de Mickey Mouse-klok aan de muur.
‘O’, zei ik. ‘Maar ik ben heel snel.’
‘Nou vooruit,’ zei ze en wees naar een stapel menuutjes.
Er stonden wel veertig gerechten op, en allemaal hadden ze vreemde namen zonder uitleg. Maar ik moest snel handelen, dat had ik beloofd.
‘De nasi goreng’, vroeg ik de vrouw, ‘is die zonder vlees?’
De vrouw keek me aan. ‘Nee, want het is nasi goreng.’
‘O’, zei ik. Blijkbaar zat in nasi goreng altijd vlees. ‘Heeft u ook nasi zonder vlees?’
‘Ja hoor’, zei ze. ‘Dat staat hier.’ Ze wees een gerecht aan dat Indonesisch moest zijn voor nasi zonder vlees.
‘Doe die dan maar’, zei ik. ‘En daar wil ik graag wat gado gado bij.’
‘Nee, dat kan niet.’ Geen uitleg.
‘Hoe bedoelt u?’
‘Dat is een heel gerecht.’
‘O, daar zit al rijst bij?’
‘Nee, want het is gado gado, dus...’ De dus had geen enkele functie, behalve dat ze er mee wilde aangeven dat ik wel een heel wereldvreemd type moest zijn als ik dat niet snapte.
‘Doe maar gewoon wat rijst en groenten’, zei ik.
‘Nummertje zestien dus’, zei de vrouw en ze slofte naar de keuken achter de bar. Ik zag dat ze groene Crocs droeg.
Ik keek om me heen. Op de barkruk naast me lag een grijze poes met een welhaast vilten vacht. Zijn kolossale lijf lag over de skailederen zitting heen, alle vier de poten naar een kant en zijn kop over het eind. Als het zo moest, hoefde het voor hem allemaal niet meer, je zag het hem denken.
‘Hoe heet de poes?’, vroeg ik toen de vrouw terugkeerde uit de keuken. Gesprekken over dieren konden onmogelijk misgaan. ‘Toetie’, zei ze.
‘Ach’, zei ik. ‘Hij is zeker heel oud?’
‘Nee. Hoezo?’
‘Nou, omdat ie er zo... eh, lusteloos bij ligt.’
De vrouw keek me aan of ik gek was. ‘Daar hoef je toch niet oud voor te zijn?’
Dat was waar. Net zoals het waar was dat in nasi goreng altijd vlees zit. En dat je om hier te kunnen werken niet gek hoefde te zijn, maar dat het wel zou helpen.
De wereld zit vaak logischer in elkaar dan je denkt.
Eva Hoeke is chef redacteur van het tijdschrift Jackie.