Door: Koster & Jojanneke
Gepubliceerd: vrijdag 19 februari 2010 00:31
Update: vrijdag 19 februari 2010 07:42
Koster en Jojanneke hebben de grappigste babyboombasher van Nederland gevonden: theatermaker Eric de Vroedt.
‘Soms is fictie sterker dan de waarheid’, zegt regisseur Eric de Vroedt (1972) dromerig. Normaal gesproken houden Koster en Jojanneke zich bezig met de werkelijkheid en alle tragische, ontroerende en lieflijke varianten daarvan. We denken in feiten en citaten, in cijfers en letters, maar heel soms komen toneelstukken harder aan dan analyses of interviews. (Hmmm, een beetje een lange zin om dit stukje te verantwoorden, Koster!).
Regisseur Eric de Vroedt, de zoon van een Rotterdamse makelaar, heeft een artistieke aanval geopend op de babyboomers, u weet wel: die verwende pensionado’s waar Koster en Jojanneke (tevens hoofdredactie van www.hate 68.com) alweer tijden actie tegen voeren.
Zaterdag wordt zijn stuk Mightysociety7, dat handelt over een groep spuugverveelde grijsaards opgevoerd in Theater De Roestbak in Almere. ‘Oh, maar het is geen afrekening, het is slechts een beschrijving van een tijdsbeeld. Veel babyboomers kunnen geen afscheid nemen van hun oude leven. Juist nu ze met pensioen gaan, vinden ze zichzelf opnieuw uit. Ze hebben tijd over en willen ‘hun’ jaren-zestigleven weer herbeleven met tripjes naar ecohotels, met yoga-sessies en met seks. Maar dat lukt natuurlijk niet. Je bent ouder, je bent minder mobiel. Dat moet je durven toegeven.’
Morele paniek
We mogen het eigenlijk niet zeggen, maar De Vroedt rekent ook een beetje af met zijn vader, een conservatieve vastgoedman. ‘Stiekem heb ik mijn ouders geïnterviewd. Wat me opviel was dat ze moeilijk afstand konden nemen. Vroeger was je oud op je 65e, nu heb je nog twintig jaar te leven.’
Zijn vader ging, nadat hij op zijn 65e met pensioen was gegaan, nog drie jaar elke dag naar zijn werk. De bevlogen patron van het familiebedrijf kon niet meteen een dagbesteding vinden nadat zijn schoonzoon zijn stenenschuifimperium over had genomen. ‘De uiteindelijke oplossing was dat het bedrijf verhuisde om ervoor te zorgen dat hij niet meer langskwam.’
De Vroedt, zelf een progressieve theatermaker, beschrijft in zijn stuk, dat opent met een pittige copuleerscène, een generatie in morele paniek. ‘Die levenslust van de 68’ers komt nu terug in een geperverteerde en neurotische vorm. Het is een trauma dat ze moeten verwerken.’
De Rotterdamse regisseur, die al stukken schreef over Afghanistan, het terrorisme en globalisering, schokt graag met aards drama. ‘Ja, ik ben niet zo’n l’art pour l’art-type dat hyper-abstract theater maakt.’
Rode familie
Vroeger wilde hij politicus worden en was hij fan van Den Uyl. ‘In mijn dagboek schreef ik dat het zonde zou zijn als de rode familie van de VARA, het Vrije Volk en PvdA zou sterven’, lacht hij. Tegenwoordig is hij beschouwer van Haagse machtsmachinaties, het liefst gesitueerd in een tragi-komische sitcom-omgeving. ‘Ik ben fan van Seinfeld, Larry Davids Curb your Enthousiasm en het werk van Woody Allen, zeg maar joodse humor.’
De Vroedt herkent in hun werk de obsessieve sfeer van de familiefeestjes bij hem thuis. ’Mijn joodse tantes kwebbelden altijd neurotisch voor zich uit. Ik hou mijn werk het liefst bij mezelf en praktisch. De Hollandse toneelelite vindt me daarom ook oppervlakkig.’
Zijn nieuwste project is de musicalwereld. ‘Kijk, dat is pas oppervlakkig’, zegt hij. ‘Ik denk zelfs dat Joop van den Ende de weg heeft geplaveid voor Geert Wilders. Van den Ende speelt de mecenas en de elite trapt erin, maar achter hem staat een keihard cynisch bedrijf. Wilders is zijn politieke epigoon.’