Door: Femmetje de Wind » Meer columns van Femmetje de Wind
Gepubliceerd: donderdag 18 maart 2010 00:35
Update: donderdag 18 maart 2010 00:52
‘Oké, en dan wil ik nu graag weten wie de spindoctor van Wouter Bos is’, zegt mijn vriend terwijl hij de krant dichtslaat. ‘Ik word er gek van, het gaat alleen nog maar over emancipatie, feminisme, mannen 3.0 en over de knuffelopa uit Amsterdam die het land gaat redden, maar niemand heeft het meer over het ontploffen van het kabinet. Niemand heeft het meer over Afghanistan. Niemand die zich druk maakt over hoe het dáár verder moet.’
‘Nou, nou’, zeg ik. ‘Het zal zonder ons ook wel lukken, toch?’
‘Misschien, maar onze internationale statuur is naar de knoppen. En niemand die nog een vraagteken durft te zetten bij de beslissing van Bos om ‘onze jongens’ terug te halen uit Afghanistan toen de missie om iets meer tijd vroeg dan verwacht.’
‘Ach’, zeg ik. ‘Het is toch fantastisch dat er eindelijk een man is die laat zien dat zorgtaken voor mannen én vrouwen zijn?’
‘Begin jij nu ook al?’, zegt mijn vriend. ‘Het is gewoon onzin. Je denkt toch niet dat hij nu gaat bakfietsen en met de kinderen gaat zwemmen in het De Mirandabad? Oké, misschien een blauwe maandag en dan laat hij zich fotograferen door alle Klikobak-fotografen die hij kent om vervolgens ergens bij een van zijn bankvrindjes een bijbaantje voor vier dagen in de week te regelen tegen een riant salaris, inclusief bonus. En het zal me niets verbazen als dat de bank is die hij eerder miljarden euro’s heeft toegeschoven. Laat me niet lachen, dit is allemaal politiek. Hij moest weg. Je kan een man die zijn eigen kabinet opblaast toch niet met goed fatsoen opnieuw lijsttrekker maken? En Bos zegt niet ‘sorry, ik heb het verknald’. Nee, hij doet iets heel slims, hij geeft een reden voor zijn vertrek die elke Nederlander raakt. Hij snijdt daarmee zogenaamd terloops een zeer precair maatschappelijk issue aan: dat van de gelijkheid tussen mannen en vrouwen in de moderne maatschappij.’
‘Mwoh’, zeg ik, ‘volgens mij zie jij spoken. Wat zou hij daarmee willen bereiken dan?’
‘Dat we afgeleid worden van waar het echt om gaat, dat we niet meer kijken naar zijn missers, maar dat we hem bejubelen om zijn emancipatoire moed. Dat we hem als mens gaan zien, als bewogen, sociaal en betrokken. Als een liefdevolle vader. Dat is allengs een leukere herinnering dan te boek te staan als de man die bewust op een bermbom afstuurde met in zijn vehikel een wankel kabinet in een nog wankeler tijdsgewricht.’
‘Denk je?’, zeg ik.
‘Zie je, jij bent er ook al ingetrapt’, zegt mijn vriend. ‘Ik móet weten wie die spindocter is.’
Femmetje de Wind is freelance journalist.