Door: Marijn Schrijver 
Gepubliceerd: donderdag 5 januari 2012 23:11
Update: donderdag 12 januari 2012 16:22
Sneeuw, bergen en een volk dat even ruw is als het landschap, maar dol is op zingen en zoete broodjes. Vergeet wintersport, ga naar Skyrim.
De provincie Skyrim associeer je vooral met de spectaculaire afwisseling van bergen, watervallen, gletsjers, ijsbergen, nachtelijk poollicht en eindeloos veel sneeuw. Maar een reis door deze woeste, koude regio begint in het steppelandschap rond Whiterun. De eeuwenoude stad (maar dat zijn alle steden in Skyrim) ligt op een heuvel in de wijde vlaktes. Van kilometers afstand zie je al de authentieke stadsmuur, het kasteel en de rieten zadeldaken van de pittoreske huizen.
Achter de zware deuren van de stadspoort ontdek ik een bedrijvig straattafereel. Whiterun is het kruispunt van Skyrim. Avonturiers, kooplieden en ambachtsmannen zoeken zwaarbepakt hun weg naar de taveerne, een van de pleinen met fonteinen en grote standbeelden, de winkeltjes en de drukke markt voor Jorrvaskr, het oudste gebouw van de stad dat lijkt op een Vikingschip.
Goed, het is een game, maar Whiterun voelt een stuk authentieker dan vergelijkbare, hedendaagse bestemmingen zoals Scandinavië, Schotland en Wales. Alleen al in deze stad kun je een dagdeel verdwalen. En echt iedereen heeft een boeiend verhaal te vertellen. Het valt me trouwens op dat de locals allemaal een kop groter zijn dan ik en dat onwaarschijnlijk veel vrouwen hier iets weg hebben van Doutzen Kroes.
Draken
Ik huur een kamer in The Bannered Mare (ook m’n virtuele ik raakt uitgeput van het verkennen van deze wonderlijke wereld) en besluit een kijkje te nemen in het kasteel met de stoere naam Dragonsreach. Het is nog altijd in gebruik en hoewel er geen rondleidingen zijn, mag ik op eigen houtje een beetje rondlopen door de grote, met fakkels verlichte zalen. Er staan lange tafels bedekt met specialiteiten uit de lokale keuken, zoals geitenpoten met gegrilde prei, mammoet-met-kaas-schotels en – het populairst – zoete broodjes. Wat je ook eet, je slaat het weg met mede (honingwijn), dé drank hier. Vlak buiten de stad staat de brouwerij van Honningbrew, op Black-Briar na de bekendste van het land. Een bezoek waard, maar helaas is het nu gesloten vanwege een rattenplaag.
De volgende bestemming is Solitude, de hoofdstad van Skyrim. Een beklimming van The Throat of the World, de hoogste berg van het continent nabij Whiterun, sla ik over.
Maar al het mooie tot op dat moment valt in het niet bij het zien van de hoofdstad, die ligt op een bijzondere rotsformatie: een honderd meter hoge ‘natuurlijke brug’ de zee in. Het is er een komen en gaan van zeilschepen met exotische producten bestemd voor de luxe winkels in de stad met z’n statige, stenen huizen. Chique boel, dus ik laat me een duur pak aanmeten bij Radiant Raiment en bezoek stijlvol het Bards College waar de ruwe noorderlingen hun grote hobby – zingen… – verfijnen.
Omdat je in Skyrim rekening moet houden met oponthoud vertrek ik een dag later al naar Markarth, de in een berg gehouwen mijnstad. Onderweg kom ik langs Dragon Bridge, vernoemd naar de eigenaardige brug bij het dorp (ze hebben hier iets met draken…). Tijdens de dagenlange reis dood ik nog eens tientallen wolven, vampiers, geesten, zombies en struikrovers. Want dat is het eigenlijke doel van dit fantasyspel en zonder cheatcode was ik al lang gesneuveld in m’n maatpakje. Maar wanneer ik ’s avonds laat op mijn eindbestemming aankom, nog één keer naar het adembenemende poollicht boven Skyrim staar en in mijn stenen bed in de Silver-Blood Inn kruip, kan ik alleen maar constateren dat dit mijn mooiste reis sinds tijden is geweest. En een ticket kost maar een paar tientjes voor de game Whiterun.