Door: Rob Cowen / The Independent
Gepubliceerd: donderdag 12 januari 2012 23:31
Update: maandag 30 januari 2012 14:48
Niet de lente maar midwinter vormt het culinaire hoogseizoen van de Provence: regionale zwarte schatten worden vanuit de autobak verhandeld en geserveerd met coquilles en wild zwijn.
Serge kijkt ons indringend aan terwijl zijn kom vol zwarte truffels de kamer vult met een gasachtige geur. ‘Twee jaar geleden werd een oude vrouw ontvoerd en net zo lang vastgehouden totdat ze onthulde waar haar truffels verborgen waren’, vertelt hij. Na 24 uur te hebben doorgebracht in de Vaucluse-regio in de Provence, trek ik zijn verhaal geen moment in twijfel.
In het gezelschap van mijn vriend en mede-truffelgroentje Charlie ben ik laat in de middag aangekomen in Avignon. Na een autorit van twintig minuten in noordoostelijke richting stoppen we in Carpentras, een prachtig, boterkleurig Provençaals stadje en de eerste bestemming op onze truffelroute.
We worden door gastvrouw Gina van de prachtige bed & breakfast Maison Trevier onthaald alsof we haar verloren zonen zijn. ‘Fris jullie snel even op, jongens. Vanavond koken we samen.’ Eenmaal verzameld in de keuken krijgen we een schort voor en proberen we eeuwenoude recepten uit met culinaire regionale schatten: pompoenen, gedroogd fruit, olijfolie en de ster van het seizoen: de onvermijdelijke zwarte truffel.
Aanbod
’s Ochtends verzamelen mannen met snorren zich op de plaatselijke truffelmarkt om te onderhandelen over de prijzen van de ‘zwarte diamanten’, oplopend tot 300 euro per kilo. Serge, een lokale restauranthouder, schudt onze handen. ‘Kom bij me lunchen.’ Het is een aanbod dat we niet af kunnen slaan.
Chez Serge valt niet tegen. Gesterkt door zijn verhalen en zijn brood met truffelboter rijden we dieper de Vaucluse in.
Jean-Pierre, eigenaar van de boeren-bed & breakfast Les Ursulines, vlakbij Valréas, neemt ons mee naar Jacques en zijn Diane, een vermoeid uitziende truffelhond. Zij brengen ons naar een omheind veld met eikenbomen. Al na tien minuten bewijst Diane haar waarde. We helpen de truffels die zij ontdekt op te graven en krijgen als dank een exemplaar aangeboden.
We vieren onze vondst in stijl met coquilles en wild zwijn in restaurant Le Coquelicot. De indringende geur van truffels hangt om ons heen en restaurantbezoekers slaan ons op de rug en heffen goedkeurend hun glazen. We hebben het gevoel er bij te horen.
Op de zaterdagmarkt van Richerenches verkopen truffelboeren de volgende ochtend hun waar vanuit de achterbak van hun auto’s, de betaling gebeurt onderhands. Het doet ons denken aan een drugsdeal. ‘De truffel maakt deel uit van de zwarte economie’, legt Jean-Pierre uit. ‘Geen belasting.’
Lichtjes
Onze laatste stop is Nîmes. Bij het vallen van de nacht komen de straten tot leven met kerstlichtjes, straatmuziek en winkelend publiek. We rusten uit op de trappen van het Maison Carrée, de verlichte pilaren van het Romeinse amfitheater in de stad worden gereflecteerd in ramen aan de overkant van het plein. Wij reflecteren ook, over het ontdekken van schatten, zowel verse in de Provençaalse bodem als eeuwenoude in de steden van deze provincie.
Vertaling: Sophie Zimmerman