Kansloos gevecht in Londen

Door: Stephan Wageman
Gepubliceerd: vrijdag 5 oktober 2007 08:17
Update: vrijdag 5 oktober 2007 10:27

Elke dag als Martin Jol naar het trainingsveld van Tottenham Hotspur rijdt, ziet hij een batterij cameraploegen die hoopt dat hij niét verschijnt. Dan is er eindelijk het nieuws waar iedereen al maanden over wil berichten.

Martin Jol is verstrikt geraakt in een kansloos gevecht om de macht bij de Londense club. De voorzitter wil dat hij vertrekt, de vice-voorzitter kan hem niet uitstaan, de technisch directeur praat zelden met hem en de afdeling communicatie voedt de Engelse media met berichten die zijn positie nog verder verzwakken. Zij wachten allemaal tot hij een fout maakt, want de afkoopsom van 7,5 miljoen euro die de Nederlander in zijn contract heeft staan, is het waard om voor te vechten.


^{'He has got no hair, but we don’t care, Martin, Martin Jol' | Foto: Pics United}

Regie kwijt
Van het ene op het andere moment is Jol de regie over zijn eigen werkzaamheden kwijtgeraakt en loopt hij in Engeland rond als een terminale patiënt. Misschien dat hij het tot het eind van het seizoen uithoudt, misschien tot het eind vande maand, maar Jol zal zelf niet verbaasd zijn als de machthebbers zondag na een nederlaag bij Liverpool de stekker er al uittrekken.

Tony Soprano
Achterliggende reden van zijn naderende vertrek lijkt de verkoop van de club te zijn. De waarde van Tottenham Hotspur is onder het bewind van Jol, die door zijn fans liefkozend Tony Soprano wordt genoemd, enorm gegroeid. Om het profiel van Spurs nóg meer uitstraling te geven is achter de schermen besloten om een internationale toptrainer aan te stellen. Zo hoopt de investeringsmaatschappij en grootaandeelhouder ENIC een maximaal rendement bij verkoop te krijgen.

Jol denkt zelf dat zijn werkgever aleen overeenkomst met Sevilla-trainer Juan de Ramos heeft. Geen vreemde gedachte, want de Spanjaard verscheen samen met vice-voorzitter Paul Kemsley op een foto in de Engelse kranten. Toeval, liet de club weten. Beiden liepen elkaar in een hotel per ongeluk tegen het lijf.

Mariniers
Jol weigert op te geven. Niet alleen om zijn afkoopsom veilig te stellen.‘Mijn hele familie zit bij de mariniers. Een commandant verlaat nooit zijn troepen. Als hij dat doet, is hij verloren’, weet de coach.

Kathedraal
Met een glimlach staart Martin Jol naar de wand van zijn kamer op het trainingscomplex van Tottenham Hotspur. Rechts hangen oude foto’s van de robuuste Nederlander in actie voor FC Den Haag en West Bromwich Albion. Links mooie portretten van zijn eigen helden zoals Clive Allen, Bill Nicholson en Chris Hughton. En vandaag heeft kunstliefhebber Jol ruimte ingeruimd voor zijn nieuwste aanwinst. Een groot schilderij met een kathedraal waarop zijn spelers en staf als karikaturen zijn uitgebeeld.

De kathedraal, nog niet af, is een metafoor voor de club die dan nog in een opbouwfase verkeert, de spelers en trainers voor de bouwstenen die nodig zijn voor de verwezenlijking van het doel en helemaal linksonder, piepklein, staat ook een afbeelding van voorzitter Daniel Levy. Die had Jol er op het laatste moment, met een beetje tegenzin, nog op laten zetten. Straks gaat hij het schilderij aan zijn spelers laten zien om hen hetzelfde warme gevoel te laten krijgen dat hij nu ook heeft. Het moet hen motiveren, hen laten nadenken over de lange termijn en de weg naar de top die ze met z’n allen moeten afleggen. Dat was in de zomer van 2005 toen Jol een halfjaar de leiding had over Tottenham Hotspur en de club van een uitzichtloze situatie naar een topklassering in het Premiership had geleid. Als dank voor zijn diensten kreeg de Nederlander voor zijn 49e verjaardag al veel complimenten van Levy.

He has got no hair, but we don’t care, Martin, Martin Jol
Een van de voorzitters assistenten kwam op het trainingsveld Jols kamer binnen, legde een sleutelbos op tafel en bedankte hem namens de preses. De hoofdcoach was verbouwereerd, liep naar de parkeerplaats en zag daar opeens een gloednieuwe Porsche staan. Zijn reactie later: ‘Jammer dat het geen cabriolet is.’ Haagse humor. Jol is door zijn uitstraling en succes mateloos populair op White Hart Lane geworden. De fans noemen hem liefkozend Tony Soprano vanwege de fysieke gelijkenis met de maffia-baas op tv. Tijdens wedstrijden galmt, nog steeds, voortdurend het liedje dat ze voor de Nederlander hebben verzonnen: He has got no hair, but we don’t care, Martin, Martin Jol.

Wie de adoratie van de Spurs-fans wil begrijpen, moet iets van de geschiedenis van de club weten. Tottenham Hotspur is een voetbalbolwerk in Engeland dat de laatste decennia alleen maar tegenslagen heeft gekend. Met een soort van masochistisch verlangen bleven de fans echter massaal naar het stadion komen. En toen was daar ineens Martin Jol, een Tony Soprano look-a-like die daarvoor alleen het nietige RKC Waalwijk had getraind. Door hem liepen ze weer vol trots door de stad. Toch spreekt Jol in zijn hoogtijdagen bij Spurs telkens zijn vrees uit voor een vroegtijdig vertrek. Hij kent de kortzichtige werkwijze van het bestuur in het verleden en begint steeds beter te begrijpen wat de intenties zijn van zij die op White Hart Lane de macht hebben: verkoop van de club. Voorzitter Levy is niet alleen fan en bestuurder van Spurs, maar vooral onderdeel van investeringsmaatschappij ENIC dat grootaandeelhouder van de club is. Zij hebben de marktwaarde van Tottenham onder het bewind van Jol zien stijgen en ruiken een enorm rendement.

Maar: om het profiel van Spurs en daarmee de winst op te krikken moet er én een nieuw stadion komen én een manager met internationale allure. Dus niet Martin Jol. Op dit moment weet de Nederlander dat zijn dagen zijn geteld. De eerste indicatie kwam toen de Engelse kranten een foto plaatsten waarop vicevoorzitter Paul Kemsley, de grootste tegenstander van Jol binnen de club, in Spanje te zien was met Sevilla-trainer Juande Ramos. Vervolgens ontspon zich in de krochten van White Hart Lane een fascinerend machtsspel. Levy en Kemsley willen van de trainer af, maar kennen óók de gouden handdruk van 7,5 miljoen euro die Jol in zijn contract heeft staan.

Die prijs is voor hen nog té hoog. In hun schaduw heeft ook technisch directeur Damien Comolli zich tegen zijn collega gekeerd, net als de invloedrijke communicatieafdeling van de club. Jol weet niet meer wie hij kan vertrouwen en vertrouwt daarom niemand meer. Met veel plezier gaat hij niet meer naar zijn werk. Jol weet dat het einde in zicht is en vermoedt als iedereen dat de club allang een overeenkomst met Ramos voor volgend jaar heeft. Hij loopt nu in Noord-Londen rond als een terminale patiënt; misschien haalt hij het eind van het jaar, misschien het eind van de maand, misschien trekken ze zondag na een nederlaag bij Liverpool de stekker eruit. Zeker is dat hij zijn kathedraal nooit mag afmaken. Die taak ligt in handen van een Spanjaard.

Bewaar Stuur door Print