Door: Justine Versteegh
Gepubliceerd: dinsdag 5 augustus 2008 22:33
Update: dinsdag 5 augustus 2008 22:34
Ze lijken in hun schaduw te staan, familieleden en vrienden van topsporters. Maar ervaren zij dit zelf ook zo?
Reporter Karen, de zus van judoka Edith Bosch, is het met Bas eens. ‘Men vindt het toch altijd wel spannend dat je ‘de zus van’ bent. Ik praat er graag over hoor, want ik ben zelf ook nauw betrokken bij haar judocarrière.’ Maar je kunt het ook overdrijven, weet Karen. ‘Mijn hele familie leeft erg mee met Edith, waardoor je al gauw alleen maar over judo praat. Dan vraag je je wel eens af: ’Goh, kunnen we het ook nog ergens anders over hebben?’ Het werd gênant toen onze middelste zus Suzan haar kinderen liet dopen en de dominee opeens over Edith begon! Op dat soort momenten is het hebben van een bekende zus een nadeel.‘
Ook Johan Zonderland volgt de turncarrière van broer Epke op de voet. ‘Vooral afgelopen maand leefde ik weer helemaal met hem mee toen ik in Friesland was. Hier kent iedereen hem wel en is hij het gesprek van de dag. Momenteel staan de media vol met hem. Overal waar ik kijk zie ik Epke! Maar normaal zegt de naam ‘Epke Zonderland’ de meesten niet zo veel. Daar ga ik als reporter natuurlijk verandering in brengen; ik ga een bekendheid van hem maken!’
Frederieke Wieberdink weet dat je als bekende van een topsporter ook privileges geniet. ‘Als vriendin van Naomi (Van As, red.) kom ik op mooie plekken. Zo moest ze twee jaar geleden naar een beachhockeytoernooi in Salou en ik mocht met haar mee. Nadat zij haar hoofd had laten zien op het toernooi, hebben wij vervolgens een week lang op het strand gelegen.’ Ook mochten de twee dames op ‘werkuitje’ naar Valencia. ‘Daar had Naomi een fotoshoot voor Adidas, dus gingen we een dagje op en neer. We vlogen businessclass, overnachtten in een super-de-luxe hotel en aten in een chique restaurant. Dat maak ik dan toch maar mooi mee!’
Ook Johan herkent de leuke extraatjes via zijn sportende broer. ‘Neem Station Beijing; ik zit straks dankzij hem in Peking.’
En of je alleen maar topsporter wordt met overfanatieke ouders? Felicia Bloemendaal, de vriendin van roeier Gijs Vermeulen, kan daar neutraal over oordelen. Zij zegt dat dit in zijn geval absoluut niet zo was. ‘Gijs ging pas roeien op zijn vijftiende. Hij had toen al een goed bootgevoel, want daarvoor zeilde hij altijd. Terwijl zijn vader vroeger ook fanatiek heeft geroeid, heeft hij Gijs hierin nooit gepusht. Zijn ouders steunen hem op een leuke manier. De wereldbekerwedstrijden gebruiken ze bijvoorbeeld als weekendje weg.’
Jan Bos, die meegaat als reporter van zijn broer Theo, heeft dit anders beleefd. ‘Mijn ouders hebben zowel mijn schaatscarrière als Theo’s wielrencarrière altijd enorm gesteund. Zij reden ons overal naar toe en komen nog steeds naar de kleinere wedstrijden. Maar soms waren ze wel eens te fanatiek, ja, dan vond mijn vader dat ik harder moest trainen, maar daar had ik dan totaal geen zin in. Gelukkig puberde Theo goed rond zijn 16e, dus maakte hij wel duidelijk als hij geen zin had in bemoeienis!’