Door: Thijs Zonneveld 
Gepubliceerd: maandag 27 oktober 2008 00:31
Update: maandag 27 oktober 2008 00:32
Nederland heeft een naam als boksland. Maar de tijden van Bep, Arnold, Regilio en al die andere grootheden zijn voorbij. ‘Het boksen heeft een aardig tikkie gekregen.’
Bij de ingang van de zaal van boksschool De Voltreffer zit een mevrouw die kaartjes verkoopt voor het NK Boksen. Een rij is er niet. Een kaartje kost 15 euro. En pers (‘Waar bent u van? De Nieuwegeinse Stadskrant?’) moet ‘legemitatie’ laten zien. Binnen is het evenmin druk.
Over een kwartier beginnen de eerste wedstrijden, maar de stoeltjes rond de ring zijn nauwelijks bezet. Het is koud. Aan de muur vergeelde foto’s van Mohammed Ali.
Het ruikt naar de boenwas die de oude houten vloer doet glimmen. En naar de saté van Babs, de hoogblonde zestiger die achter de bar in een keuken met bruine kastjes staat. Op het fornuis pruttelt een pannetje gehaktballen. Het zaaltje ademt vergane glorie. De echo’s van de klappen van Bep van Klaveren en Rudy Koopmans weerklinken nog steeds tussen de muren.
Maar de tijden van Bep en Rudy zijn voorbij. En ook die van Arnold Vanderlyde, Regilio Tuur en Don Diego Poeder. Afgelopen zomer nam Raymond ‘Halleluja’ Joval afscheid, de laatste van de vorige generatie oranje topboksers. Hij heeft een gapend zwart gat achtergelaten. Het Nederlandse boksen anno 2008 hangt in de touwen.
Het oorspronkelijke plan om het NK Boksen in het Rotterdamse WTC te houden, verzandde in een moeras van problemen. Te weinig deelnemers, te weinig toeschouwers, te weinig geld.
Scheidsrechter en speaker Karel Klijnoot (81) kijkt om zich heen in de koude sportzaal en zucht diep. ‘Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan hier. Het ziet er nog net zo uit als vroeger. Alleen hebben we nu nauwelijks deelnemers. In sommige gewichtsklassen zijn er maar twee inschrijvers. Het boksen heeft een aardig tikkie gekregen. Ach ja...’ mompelt hij en loopt naar de microfoon om de deelnemers voor het eerste gevecht aan te kondigen.
De eerste partij begint. Langzaam stroomt het zaaltje iets voller. Er staat zelfs een rij bij de mevrouw van de kaartjes. Veel kale koppen en tatoeages – type disco-uitsmijter. Leren jacks en gouden kettingen met helblonde dames aan hun zijde. Maar ook veel Turkse jongens, en een stel Surinamers. De boksers in de ring zijn zonder uitzondering roekeloos fanatiek.
Rein Klunder, een krasse oude man in een trainingspak van een boksvereniging, ziet het met lede ogen aan. ‘Het niveau is bepaald niet hoog. Te weinig jonge mensen boksen. De sport past niet in de huidige tijd’, zegt hij.
‘Misschien is het wel te zwaar. En het publiek wil bloed zien. Bij boksen zijn te veel regels. Kickboksers trappen elkaar kapot. Dat trekt bomvolle zalen. Het rare is dat juist boksen kampt met een imagoprobleem. Geen moeder doet haar kinderen op boksles.’ Hij is even stil. Dan, met een verbeten blik: ‘Ik geef de hoop niet op hoor. Kijk maar eens om je heen. Het is al aardig vol.’
Hij heeft gelijk. Het is inmiddels zo druk dat er mensen moeten staan. De temperatuur loopt op, er slaat condens op de ramen. De saté van Babs (‘De saus is heel speciaal – er zitten kruiden in. En knoflook.’) loopt als een trein, er vloeit bier en iedere rake uppercut wordt onthaald met hartstochtelijk geloei vanuit de zaal.
Vlak voor de pauze komt Raymond Joval binnenlopen. Stijlvol gekleed, de blonde ring kroeshaar rond zijn hoofd netjes bijgeknipt. Er hangt nog altijd een aura van onoverwinnelijkheid om hem heen.
Goedkeurend kijkt Joval om zich heen. ‘Lekker sfeertje hier’, zegt hij. Van negativisme of een dovend vlammetje wil hij niets weten. ‘Mijn opvolgers zijn er heus wel. Ze moeten gewoon een beetje groeien. Ik ben zelf bezig met een coachopleiding. Ik ga eerst mezelf opleiden. En daarna ga ik mijn eigen opvolgers opleiden. Of dat gaat lukken? Natuurlijk gaat dat lukken.’
Hij spreidt zijn armen en lepelt een tekst op die in geen enkele boksbijbel zou misstaan: ‘Dit is een boksland, weet je. Het vuur zal altijd blijven branden.’
Op het moment dat hij uitgesproken is, haalt een van de boksers in de ring vol uit met zijn linker. Publiek op de banken. Joval lacht triomfantelijk zijn tanden bloot.
Halleluja.
Foto: Maartje Blijdenstein/Novum