Door: Kamran Ullah
Gepubliceerd: vrijdag 5 december 2008 00:07
Update: vrijdag 5 december 2008 01:03
In hun geboorteland Pakistan kunnen Salman Akbar en Rehan Butt niet ongestoord over straat lopen. Hier leiden de twee Laren-spelers een bescheiden bestaan.
De huisjes van het Hilversumse park wisselen wekelijks van bewoners. Behalve één. Daar wonen al drie maanden twee Pakistaanse mannen. Bij binnenkomst in de woning valt een megagrote sporttas op. Even verderop staat de eigenaar ervan zijn bord af te wassen. ‘In Pakistan zou je me nooit zo hebben aangetroffen. Daar hebben we thuis medewerkers die alles voor je doen’, vertelt de 26-jarige Salman Akbar. ‘Het was even omschakelen, maar nu vind ik het juist prettig mijn eigen dingen te doen. Jullie zijn allemaal zo individualistisch, daar kunnen wij heel veel van leren.’
Draai gevonden
‘De eerste maand was alles onwijs wennen, maar nu hebben we onze draai wel redelijk gevonden’, zegt voormalig Pakistan-aanvoerder Rehan Butt (28). Vier jaar geleden wilden de twee al naar de Hoofdklasse verhuizen, maar dat werd tegengehouden door hun nationale bond. Toen ze deze zomer wel toestemming kregen, klopten ze aan bij Laren-coach Roelant Oltmans.
‘Oltmans is een fantastische coach met wie wij natuurlijk al hadden samengewerkt toen hij onze bondscoach was’, vertelt Butt. ‘Vanaf de eerste dag bleek Laren een goede keus. De mensen zijn aardig, en alles is tot in de puntjes geregeld.’ Het bevalt de internationals zo goed, dat zij er graag twee seizoenen aan vast willen plakken. ‘Wij zijn hoopvol dat de technische staf en het bestuur ons wil behouden’, aldus Butt. ‘Wij willen graag meehelpen aan dit team te bouwen, dan gaat Laren volgend seizoen voor nog grotere verrassingen zorgen.’
De spelers hebben weinig tijd om zich te vervelen dankzij de zes trainingen per week. Samen rijden ze in de clubauto naar het trainingsveld. ‘Iedereen houdt zich hier aan de verkeersregels’, weet hij inmiddels. ‘In het begin hadden we moeite met al die fietsers die je niet mag aanrijden.’
Aangekomen bij de velden rent Akbar met zijn tas op wieltjes naar het clubhuis. ‘Ik heb het helemaal gehad met de regen’, zegt de sluitpost. ‘Ik verlang naar het Pakistaanse zonnetje.’ Volgende week vliegen de twee naar hun vaderland voor de winterstop. Ze zijn vastbesloten hun nieuwe levensstijl daar voort te zetten. Butt: ‘Alles is hier gestructureerd, dat is zo rustgevend. En dan die punctualiteit, die ga ik echt meenemen.’
Toeval
Structuur zien ze ook in het hockey terug. ‘Jongens en meisjes van 9 jaar lopen al rond in een volledige keepersoutfit, ze hebben een tas bij zich die groter is dan zij zelf’, constateert de keeper van Laren. ‘Ik was al bijna volwassen toen ik voor het eerst keepte bij een wedstrijd op school. Zonder enige bescherming speelde ik werkelijk de sterren van de hemel, en werd zo opgepikt door een hockeyclub. Dat ik vandaag hier sta, komt door die ene toevallige wedstrijd.’
Stipt op tijd begeven de heren zich naar het veld voor de training. ‘Hé terroristje, vertel eens wie de aanslagen in Mumbai heeft gepleegd’, grapt een teamgenoot. Akbar mompelt: ‘Wat erg, ik schaam me voor mijn land. Hopelijk kan ik met mijn nieuwe expertise een steentje bijdragen om er wat aan te veranderen, dat is mijn missie.’