Door: Thijs Zonneveld 
Gepubliceerd: vrijdag 8 mei 2009 00:55
Update: vrijdag 8 mei 2009 07:00
Vergeet de Tour de France. Vergeet de gele trui, het carnaval op Alped’Huez en de baguetjes brie. De enige échte grote wielerronde is de Giro d’Italia. Waarom? Hierom:
1 Het spektakel. In de Giro gebeurt altijd wat. Show, sport, oorlog, drama. De bergen zijn steiler dan in de Tour, de etappes zwaarder, de sprints gevaarlijker en de valpartijen massaler. Waar de parcoursbouwers van de Tour maandenlang puzzelen en rekenen om een zo uitgebalanceerd (lees: saai) mogelijke rondrit te presenteren, is de Giro als Italië zelf: grillig, maar tranentrekkend mooi.
De Giro heeft alles. Een ploegentijdrit, sprintritten, epische bergetappes – en alles door elkaar. Geen dagenlange vlakke aanloop richting eerste bergen, geen makkelijk te controleren overgangsritjes. Verschuilen is onmogelijk. Wie wil winnen, moet iedere dag aan de bak. Drie weken lang.
Het aantal bergen dat het peloton dit jaar ligt op te wachten is hallucinerend. De Dolomieten, de Abruzzen, de Apennijnen, de Alpen: de lijdensweg voor mannen zonder klimmerskuiten is eindeloos. Vooral etappe 19 achtervolgt de sprinters al weken in hun slaap: het is de rit met aankomst boven op de Vesuvius. Vuurwerk verzekerd.
2 De historie. De Giro is jarig dit jaar. De Ronde viert haar honderdste verjaardag. De Tour mag dan wel een paar jaar ouder zijn, maar ouder is niet altijd wijzer. De Italianen eren hun verleden zoveel stijlvoller dan de Fransen. De Giro doet dit jaar de geboorteplaatsen van oud-winnaars aan, en de steden uit de allereerste editie. Daarnaast wordt maximaal gebruik gemaakt van het historische decor dat Italië in overvloed bezit. Zeg nou zelf: wat is er mooier dan een proloog in de straten van Venetië? En hoe mooi de Franse slotrit op de Champs-Elysées ook is; het haalt het niet bij de ultieme finish voor het Colosseum in Rome.
3 Lance. Jawel, Zijne Koninklijke Hoogheid Armstrong doet mee. De Giro wordt de eerste echte test sinds hij zijn comeback aankondigde. De aanwezigheid van de grootste vedette van het peloton maakt de Giro van dit jaar al bij voorbaat historisch. De komende drie weken krijgt de wereld antwoord op de vele vragen die de rentree van Armstrong heeft opgeroepen. Kan hij het nog? Hoe is het met zijn sleutelbeen? Is hij niet te oud? En is hij in zijn nieuwe wielerleven wél verslaanbaar?
4 De andere 197 coureurs. Want hoeveel aandacht er ook is voor die ene oude Yank – de rest van het deelnemersveld liegt er niet om. Naast de gebruikelijke horde Italianen (Basso, Di Luca, Simoni, Petacchi, Cunego, Pozzato) reist er een invasie buitenlandse toprenners af naar de Laars. De stiekeme favoriet Leipheimer, Rabo-Rus Menchov en Tourwinnaar Sastre azen op de eindoverwinning, de Britse raket Cavendish heeft zijn snelste benen ondergeschroefd en het Zwitserse fort Cancellara komt met zijn allernieuwste tijdritfiets.
En de Nederlanders? Rabo stuurt er vijf. De zesde, Addy Engels, rijdt in dienst van Quick Step. Hij neemt dit jaar voor de zevende keer deel – een Nederlands record.
In het verleden schamperde de directie van de Tour wel eens dat de Giro alleen interessant was voor Italianen. Daar is dit jaar in ieder geval geen sprake van. Sterker nog: vanuit Frankrijk blijft het stil. Het niveau van het deelnemersveld van de Giro ligt misschien wel hoger dan dat van de Franse concurrent. De gele trui lijkt wel een beetje groen. Van jaloezie.
5 De rondemissen. Vergeleken met de podiumpoezen van de Giro zijn de Franse mademoiselles schele bakvissen. Geniet de komende drie weken van de bellissima’s die de huldiging van de truidragers opluisteren met hun aanwezigheid. Ze kunnen zo door naar het Europees Parlement namens Silvio B.
6 La Gazetta dello Sport. Een krant die op roze papier wordt gedrukt en toch sinds mensenheugenis de meest prestigieuze en gewaardeerde sportkrant ter wereld is, die verdient een eigen wielerronde. La Gazetta is de Giro. En daar zijn ze trots op. Dat spat van de koers af, en van de krant. Niet dat halfslachtige Franse gedoe, waar sportkrant L’Équipe via allerlei ingewikkelde conglomeraten en constructies stiekem de hele Tour in handen heeft. La Gazetta dello Sport verbergt zich niet. Roze is nu eenmaal geen schut-kleur.
7 Dolce & Gabbana. Over de kwestie welke Ronde modieuzer is, kunnen we kort zijn. De Franse gele trui wordt ontworpen door een sportkledingmerk, op de roze leiderstrui van de Giro prijken de letters D&G. Wielrennen mag dan bloed, zweet en snot voor de ogen zijn: in Italië gebeurt ook dat onberispelijk gekleed.
8 De espresso. En de spaghetti. En de risotto. En de pizza. En de tagliatelle. En de cappuccino. En de tiramisu. De lijst is eindeloos. Vergeleken met de troep die de renners en de volgers in Frankrijk doorgaans krijgen geserveerd, zijn de drie weken Giro een godsgeschenk voor de smaakpapillen. Bestel je pasta in Frankrijk al dente en je krijgt één grote plakkerige meelbonk voorgeschoteld. En aangezien wielrennen en pasta een onlosmakelijke combinatie is, mag het niet vreemd heten dat de Giro in het peloton ongeveer tien miljoen keer populairder is dan de Tour.
9 Die Giro-populariteit heeft nog een andere reden: het gebrek aan stress. De Tour is heisa, paniek, druk en chaos. Iedere dag weer. De Franse Ronde is al lang geleden uit zijn jas gegroeid. Te massaal. Te veel aandacht. Te veel stress. De Tour vreet mensen op. Met huid en haar. En de Tour heeft altijd honger.
De Giro niet. Het leven in Italië snort sowieso een paar versnellingen lager. Natuurlijk is de Giro chaos – maar wel eentje van de prettige soort. Natuurlijk moet er nog van alles gebeuren, maar nu even niet. Morgen misschien.
10 Leve het ongeduld. Want het begint morgen al. Haal de lakschoenen uit de kast of doe een roze jurk aan. Hang de roze linten in de straat, zet een spandoek met de naam van uw favoriet in de tuin en koop elke dag la Gazetta. Het is feest. De Tour is nog een eeuwigheid ver weg. Morgen begint de Ronde van Italië. De mooiste koers van het jaar. Viva il Giro!