Door: Stephan Wageman 
Gepubliceerd: zondag 11 oktober 2009 23:32
Update: zondag 11 oktober 2009 23:32
Esther Schouten (31) wilde tijdens de Rumble van Rostock nog één keer bewijzen dat zij elk gevecht kan winnen. De avond eindigde met een zucht en een traan.
Wie Esther Schouten in Rostock in de ring ziet staan, weet meteen waarom ze nooit handbalster is geworden. Vroeger probeerde ze die sport uit, maar toen ze merkte dat er teamgenoten alleen voor de lol deelnamen, weigerde ze een bal in hun richting te gooien. Esther Schouten sport niet voor de lol. Ooit zat bokslegende George Foreman, tweevoudig wereldkampioen in het zwaargewicht, bij een gevecht van de Nederlandse in de arena en beschreef haar na afloop als ‘een wolf in schaapskleren’. Met die bewoordingen kan ze zich wel vereenzelvigen, want Schouten wil de beste zijn, eerst van Nederland, daarna van Europa en nu van de wereld.
Vierduizend toeschouwers woonden het gevecht tussen Ina Menzer en Esther Schouten (rechts) bij. Foto: Jens Büttner/Picture Alliance
De mondiale titel in het juniorvedergewicht heeft ze al in haar bezit, die van het vedergewicht – een gewichtsklasse hoger – moet vanavond worden veroverd door een zege op de Duitse Ina Menzer, de rivale van wie ze tien maanden geleden al eens verloor. Toen was ze nog niet klaar voor de tweekamp, vertelde ze. Ze was die avond allang blij dat ze weer in de ring stond na haar strijd met lymfeklierkanker, een gevecht dat ze na vier chemokuren en vijftien bestralingen trouwens óók won.
De Stadthalle van Rostock is met 4.000 toeschouwers uitverkocht. Kaartjes aan de ring kosten meer dan honderd euro per stuk, en niemand die heeft betaald om Sherman ‘The Caribbean Tank’ Williams in actie te zien. Of Manuel ‘Diamond Boy’ Charr. Of Susianna ‘Killer Queen’ Kentikian. Zij hebben slechts de bijrollen in een theaterstuk dat is samengesteld om Schouten en Menzer te zien boksen. De Duitse publieke omroep ZDF zendt de partij van de Nederlandse zelfs live uit, net als het eerste gevecht met Menzer, dat meer dan vier miljoen kijkers trok.
Als even na 22.00 uur ’s avond de lichten doven en de muziek aanzwelt, staat Schouten oog in oog met de camera die haar begeleidt naar de ring. Op de tribunes beginnen fans te schreeuwen voor de Nederlandse, die in Duitsland veel populariteit geniet. Zelf kijkt ze gespannen naar beneden. Aan het begin van haar carrière was ze nog wel eens bang als ze moest vechten. Boksen is de kunst om je angsten in de ring om te zetten in scherpte, wie daartoe in staat is kan een carrière opbouwen, wie daar niet toe in staat is zal zijn hele leven tegen een zandzak blijven stoten. Of uiteindelijk op handbal gaan. Schouten is niet meer bang.
Het is een publiek geheim in de bokswereld dat de Nederlandse en de Duitse elkaar niet liggen. In de aanloop naar het titelgevecht probeerde Schouten haar rivale nog aan te vallen door te stellen dat zij, ondanks die eerdere nederlaag, gewoon de betere bokser is. Menzer, geboren in Kazachstan, vond juist dat hun eerste ontmoeting aantoonde dat Schouten wel heel ver verwijderd is van het niveau dat nodig is om haar te kloppen. De Duitse kranten pakten die woordenoorlog meteen op en kozen, verrassend genoeg, veelal de kant van het Nederlandse kamp.
Dansen
Maar als de bel voor de eerste van de tien ronden heeft geklonken, hebben al die woorden geen waarde meer. Schouten en Menzer dansen vooral om elkaar heen, hoewel de Nederlandse meteen merkt dat er deze avond meer spanning dan anders voor Menzer in de lucht hangt. ‘Ze was hartstikke onzeker. Dat zag ik, dat voelde ik. Wat dat betreft ben je in de ring net een dier dat meteen kan ruiken wanneer een prooi zwak is.’
Maar in het overgrote deel van de wedstrijd lukt het Schouten niet om de lichtvoetige Menzer op een grote achterstand te zetten. Ze raakt haar Duitse rivale hier en daar, maar wie een wereldkampioene in haar eigen huis wil verslaan moet dat op een overtuigende wijze doen, anders kiezen de drie juryleden in bijna alle gevallen voor de titelhouder.
Pas in de laatste twee ronden komen de klappen van Schouten echt goed aan, Menzers gezicht loopt rood aan van haar eigen bloed en heel even – in de laatste minuut van de wedstrijd – lijkt de Duitse serieus in de problemen te komen. Toch blijft ze op haar benen staan, waarna ze bij de laatste dreunen van de gong de handen triomfantelijk in de lucht gooit. Net als Schouten, die ervan overtuigd is dat ze de partij heeft gewonnen.
Van de drie juryleden vindt er een dat de partij onbeslist is. De andere twee wijzen Menzer als winnaar aan, waardoor de Duitse haar titel met succes verdedigt. Schouten is ontroostbaar, kan het niet geloven. Ze loopt naar haar hoek en valt huilend in de armen van haar trainer Dirk Dzemski wiens ogen ook vuur spuwen door de beslissing van de jury.
Als de nacht in Rostock bijna is begonnen, kan de Nederlandse het nog steeds niet bevatten. ‘Ik was ervan overtuigd dat ik had gewonnen. De eerste paar ronden waren voor mij, daarna kwam zij iets beter terug, maar tegen het einde maakte ik toch weer de meeste punten. Ik heb er geen woorden voor. Ik was gewoon de betere bokser. Menzer maakt na afloop wel een hoop ophef door te stellen dat ze terecht had gewonnen, maar in werkelijkheid was ze écht niet zeker van haar zaak.’
Een diepe zucht volgt. Op naar de volgende uitdaging. Een ding is zeker bij een vrouw met het karakter van Esther Schouten: die uitdaging ligt niet op het handbalveld.