Door: Fokko Ebbens
Gepubliceerd: vrijdag 15 januari 2010 02:19
Update: vrijdag 15 januari 2010 02:46
Zonder milt een marathonklassieker op natuurijs rijden? Het kan. Brekebeen Geert-Jan van der Wal won zelfs de Veluwemeertocht.
Zomaar een werkdag op een melkveeboerderij in de Noordoostpolder, ruim vijf jaar geleden. Een boerenknecht is in de weer met de tractor van zijn vader, als zijn jas plotseling vast komt te zitten in de aandrijving van het landbouwwerktuig daarachter. Voor de jonge Urker is er dan geen ontkomen meer aan. De machine wint het van de schaatser en trekt hem naar binnen, waarna het broze lichaam van de boerenknecht niet meer dan een speelbal is voor het oersterke gevaarte.
En dan de pijn. Sleutelbeen, bovenbeen, ribben en bovenarm, allemaal breken ze onder de druk van de machtige machine. Ook zijn milt komt in de verdrukking. De doktoren moeten het orgaan zelfs verwijderen. De schaatser krijgt dat allemaal niet meer mee. Hij ligt in een diepe coma. Ploeggenoot Erik Hulzebosch: ‘En ik geloof dat zijn rechteroor ongeveer op de plek van zijn linkeroor zat. Hij heeft helemaal in elkaar gelegen. Echt ongelooflijk.’
Spitten
Een bevroren en besneeuwd Veluwemeer, gisteren. De temperatuur stijgt iets boven nul, hetgeen de ijsvloer verandert in een stugge laag stroop. En opnieuw is daar de pijn. Geert-Jan van der Wal wint de Veluwemeertocht na een slopend sprintduel met Jouke Hoogeveen en stort zich na de finish met een harde kreet op het ijs. ‘Ik moest wel schreeuwen, ik verging van de pijn. Mijn benen liepen vol, ik was helemaal af. Man, dit had ik vijf jaar terug echt niet gedacht.’
Vallen, pijn lijden en weer opstaan, Van der Wal heeft er een sterk wapen van gemaakt. Want alsof zijn ongeluk op de boerderij nog niet genoeg was, brak hij na zijn revalidatie zijn kuitbeen tijdens een voetbalwedstrijdje. Maar ook dit weerhield hem niet van een snelle terugkeer.
Van der Wal was afgeschreven na zijn lichamelijke malheur. Terugkeren in het peloton was al knap. Maar winnen? Nee, daar hield niemand rekening mee. Had ook te maken met zijn prestaties op het kunstijs. Hij was een knecht van toppers als Sjoerd Huisman en Cédric Michaud, meer niet. Huisman: ‘Rechtdoor rijden kan Geert-Jan. Maar zodra hij te veel bochten moet maken, gaat het mis.’
Pas nadat de 24-jarige marathonschaatser zich vorig seizoen liet opereren aan zijn heup, schaatste hij voor het eerst in jaren zonder pijn. En de kleinste man van het peloton, rijdend voor Nefit, had gisteren met zijn 62 kilo het minste last van het erbarmelijke ijs van het Veluwemeer. ‘Met schaatsen had dit niets te maken. Het was spitten, spitten en nog eens spitten. En dat kan Geert-Jan met zijn kleine lichaamsbouw als geen ander. Het was al snel duidelijk dat dit ijs voor de rest van ons veel te zwaar was’, vertelt Hulzebosch trots.
Pannenkoeken
Van der Wal: ‘Ik heb niet heel erg veel talent, maar ze rijden mij er moeilijk af. Ik ben behoorlijk taai, zeker op natuurijs. Nu ik sinds kort voor een wedstrijd de pannenkoeken van mijn moeder eet, heb ik bovendien de motor van een brommer.’ En hoe zit het met die ontbrekende milt? Heeft hij daar geen last van? Van der Wal lacht. ‘Nee hoor, volgens mij heb ik nu laten zien dat je ook zonder milt een marathon kunt winnen.’