Door: Floris Jan Bovelander » Meer columns/blogs van Floris Jan Bovelander
Gepubliceerd: woensdag 3 februari 2010 01:36
Update: woensdag 3 februari 2010 01:45
Voor de vierde keer mocht Roger Federer de prachtige cup van het Australian Open ontvangen. En gelukkig konden wij het live zien. Sportieve opbeurende woorden, emotie van geluk en verlies. Mooi. Maar mijn gedachten bleven toch het meeste hangen bij de overhandiging van de enveloppen. Bijna onopvallend kregen Murray en Federer ook nog een envelopje toegeschoven. Alsof ze hadden opgetreden bij de Ronde Tafel.
Een lintje doorgeknipt of de businessclub van de lokale tennisvereniging hadden toegesproken. Een envelop met inhoud na een goede schnabbel, vergezeld van een fles wijn, een lokaal souvenir of een bloemetje voor thuis.
Zou de organisatie in Australië de heren zelf ook nog hebben willen danken? Een envelop en een korte persoonlijke noot in het oor van de ontvanger. ‘Alsjeblieft, een kleinigheidje. Het was erg leuk en we hebben van je genoten. Dank je wel.’ Een boekenbon, een VVV- of Douglas-bon? Een paar euro’s voor onderweg? Wat zouden de tennisheren in hun envelopje hebben aangetroffen?
Nee, het kan toch niet zo zijn dat daar een klein briefje in zit ter waarde van ruim twee miljoen Australische dollars. Iets meer dan een miljoen euro in zo’n lullig onopvallend envelopje, dat kan toch niet.
En zo ja, waar laat je dat dan? Prop je die in je broekzak? Onder in de tas? Of gewoon even naast je op het spelersbankje? Oei, in dat geval zou het echt niets voor mij zijn. Het is al knap dat ik al mijn medailles nog heb. Overwinningen moet je vieren. Medaille om, medaille af, in mijn broekzak, uit mijn broekzak. Onafscheidelijk maar ook wat losjes. Ik kan wat slordig en vergeetachtig zijn. Ooit zwaaide ik zeer enthousiast naar mijn vriendin die mij net op Schiphol had afgezet. Zij dacht: wat lief. Ik dacht: mijn paspoort naast je op de stoel. En toen was er nog geen mobiele telefoon om me te redden.
Een envelopje met een miljoen euro verfrommelt in je zak, het kan toch bijna niet? Federer kent het protocol: hij heeft in zijn tennistas speciaal een zakje laten naaien. Ik maak mij echter zorgen om Murray’s envelop. Waar is dat ding, denkt hij op maandagmorgen met zijn brakke kop als hij iets te laat zijn koffers pakt. Hij doorzoekt zijn broek, zijn jas, de kamer. Verloren in de kroeg, de taxi, met de servetten meegegooid in de prullenbak van de shoarmatent? Zijn hoofd bonkt, hij heeft het warm en reageert geïrriteerd als er op zijn deur gebonsd wordt dat de taxi moet vertrekken. Hij kijkt nog een keer goed en denkt dan opgelucht: gelukkig was het maar een boekenbon.
Floris Jan Bovelander is oud-hockey-international.