Door: Floris Jan Bovelander » Meer columns van Floris Jan Bovelander
Gepubliceerd: woensdag 3 maart 2010 01:55
Update: woensdag 3 maart 2010 02:18
Maandagmorgen werd er aangebeld: een bosje bloemen voor meneer Bovelander! Enigszins verrast nam ik het in ontvangst. Een oude vrijster, een goedmakertje, een verlaat Valentijntje? Stonden Gaston en Winston op de hoek van de straat met gouden enveloppen? Wat was ik vergeten? Nieuwsgierig keerde ik het kaartje om. Een bedankje van Erica voor mijn bijdrage aan de honderd gouden medailles. Wat mooi! Dus door heel Nederland reden bloemen naar gouden winnaars.
Bij honderden huizen werd verrast opengedaan. Bij Fanny werd een boeketje bijgezet. Ik zie Leontine keer op keer van de bank opstaan, vier keer werd er aangebeld. Vazen tekort.
Met dank aan Nicolien, want bijna was deze geste aan onze neus voorbijgegaan. Want het werd geen Svencouver, geen Svencity, de Svenergie van Essent bleek een onhandig wisselstroompje. Zekerheidjes bestaan niet in de sport en de Spelen geven steeds weer aan dat het zo moeilijk is voor favorieten. De druk te hoog, zo leverde Gerard Kemkers het bewijs. Als speler kun je overtraind zijn, maar Kemkers overcoachte. Te veel informatie, te veel controle. Daar waar achterover zitten en genieten voldoende was geweest. De kunst van het loslaten, less is more, geldt ook voor coaches. Presteren kun je beter als je net onder je maximum zit. Krachtig maar met controle, dat weten we nog van Marleen Veldhuis, die in de finale in Peking alles gaf en juist daardoor niets kreeg. Gerard en Sven wilden alles weten, maar vergaten daardoor de essentie.
Nicolien won wél. Ging niet op haar snufferd, miste geen poortje, geen buitenbocht. Trapte geen blokje weg en kiepte niet met haar bakkie om. Daar waar alle Alpenlanden onderuitgingen, hield onze snowboardkoningin zich staande. Even bekroop mij een gevoel van eenzaamheid, toen ik haar moederziel alleen zag juichen. Vader en coach boven in de mist, zij beneden en niemand om heen te vliegen. Maar dat werd later ongetwijfeld goedgemaakt en ging ze van huldiging naar huldiging, werd ze door iedereen bejubeld.
De hectiek van het kampioenschap, het is prachtig, Maar mijn mooiste moment was toch alleen onder de douche. Zo ontspannen, een glimlach om je mond die niet weg te poetsen is. De totale leegte in je lichaam. De jaren opgebouwde spanning, altijd bezig in je hoofd met hoe het beter kan, de schema’s, de onzekerheden. De planning van je leven was tot aan deze dag. Nu is alles leeg. En als het dan gelukt is, geeft dat dat onvergetelijke mooie gevoel van tevreden leegte. Dat neem je de rest van je leven mee.
Soms zit het ver verstopt en soms wordt het weer opgeroepen. Dank je Nicolien, ook voor die bloemen.
Floris Jan Bovelander is oud-hockey-international.