Door: Floris Jan Bovelander » Meer columns van Floris Jan Bovelander
Gepubliceerd: woensdag 24 maart 2010 00:43
Update: woensdag 24 maart 2010 00:42
Nicolien Sauerbreij mocht dit weekend ook nog eens de wereldbeker mee naar huis nemen. Ongekende klasse wat deze Nederlandse nuchtere vrolijkheid heeft weten te presteren. Dat kan niet vaak genoeg gezegd worden, want het is toch een beetje of een Keniaan een belangrijke titel in schaatsen wint.
Knap en geheel aan haarzelf toe te schrijven. Nicolien had een paar jaar geleden haar board al een afscheidswaxje gegeven. Er heerste twijfel, het geld was op. De jarenlange investering in tijd was prima, een appartementje in de Alpen, een skipas en een board waren ook nog wel op te hoesten, maar mee in het Worldcupcircuit werd haar teveel. De hele wereld rond, vliegtickets, hotel in-hotel uit, dat werd haar te veel. Het is niet onze sport, het zijn niet onze sterren. Sneeuw associëren wij met slecht ijs, uitvallende treinen en andere ellende.
Het was een dun rafelig lijntje waar haar carrière aan hing. Tot zij met haar charmes toch een paar individuen voor haar wist te winnen om haar droom een kans te geven. En zie hier: de olympisch kampioen en winnares van de wereldbeker. Mooier kan niet en mooier wordt het ook niet.
Want eens doven de camera’s en daar zit je dan. Jaren van aandacht en iedereen die met je meeleeft. Na jaren van het ritme van de sport is er ineens die stilte. Natuurlijk is de vrijheid lekker. De teugels los, de nacht is het leven. Maar als je dat na een paar weken gezien hebt en ziet dat de rest van de wereld wel iets te doen heeft, volgt de leegte. Het doel is weg. Opstaan hoeft niet meer. Het zwarte gat trekt je ongenadig naar beneden. Misschien nog wel harder als je gewonnen hebt. Want een plan hoe het wel had gemoeten is niet meer nodig. Dit was het dan.
Ik draal langs de grachten. Kopje koffie bij Mokum, een broodje bij de Eland en een frietje bij Rudy. Ik hang op de bank, kijk naar programma’s die ik echt niet wil zien. Je wacht op de tram, die je voorbij laat gaan omdat deze wel heel snel komt. Als ook de volgende passeert, is het wachten om het wachten. Het leven is leeg, kaal en doelloos. De euforie van het Holland Heineken Huis, de kampioenschappen is ver te zoeken.
Duizenden fans, maar eenzaam slenter je door de straten. Het is in meer of mindere mate het voorland van alle sporters. Het is niet zo’n vrolijk stukje, het is de keerzijde van die schitterende medailles die heel soms bovenkomt.
Gelukkig is die donkere horizon voor Nicolien Suaerbreij nog ver weg. Op naar 2014, zou ik zeggen en daarna ben je van harte welkom in ons overigens soms ook best gezellige zwarte gat. Floris Jan Bovelander is voormalig hockey-international.