Door: Floris Jan Bovelander » Meer columns van Floris Jan Bovelander
Gepubliceerd: woensdag 26 mei 2010 00:49
Update: woensdag 26 mei 2010 01:10
Nadat Patrick Pothuizen zijn 84e gele kaart ontvangen had showde hij zijn ondershirt, een gele kaart met het nummer 84. Bij jubilerende doelpunten en beslissende wedstrijden worden vaker dit soort flashberichten verstuurd. Soms grappig, soms persoonlijk en privé, voor kinderen, vrouwen en oma’s.
Wat ik mij ineens afvroeg is hoeveel van die goed en lollig bedoelde berichten de krant en televisie niet halen. En dan niet omdat de fotograaf of cameraman niet oplette, maar gewoon omdat er niet gescoord is. Hoeveel shirts, spenen en andere uitingen gaan ongebruikt en ongezien weer in de tas naar huis? Misschien missen wij de leukste berichten, gaan huwelijken ten onder omdat het laatste redmiddel, een openbare liefdesverklaring, niet doorgaat omdat de keeper de bal uit de bovenhoek tikt.
Vier nul verloren, twee kansen gemist en je buurman betrapt je op een ondershirt met ‘Deze was voor jou schatje!’ Het is olie op het vuur in de toch al gespannen kleedruimte.
Hoe lang loop je met ‘en dat is 50’ onder je shirt? Het moet toch een treurig en knagend gevoel zijn als je dat shirt week in week uit moet aantrekken. Na de wedstrijd dat hempie steeds weer zo onopvallend mogelijk je tas in frommelen. En thuis kan je het met goed fatsoen ook al niet laten wassen? Dus daar weer onopvallend uit de tas. Patrick Pothuizen moest anderhalve maand wachten op gele kaart nummer 84. Speelde hij zes weken met dit steeds meer stinkende gelekaartenshirt?
Een ander shirtjesfenomeen van stiekem weer naar huis, zijn de kampioensshirts. Deze weken staan de kranten vol met winnende teams. Mooie plaatjes, juichende spelers en speelsters, meestal in een goed gesponsord shirt met een mooie boodschap. Kampioen 2010! Maar voordat het zover is is het nog even zweten. Gespannen loopt het bestuur en de feestcommissie rond. Hoe laat haal je de bloemen te voorschijn? Wanneer gaat de champagne uit de koeling? Als je dat te vroeg doet roep je het ongeluk over je af. Bij Bloemendaal kwamen de bloemen een paar jaar geleden net de trap af toen de tegenpartij een prachtig doelpunt scoorde. Champagne en bloemen konden per direct weer terug omhoog het clubhuis in. Het is een moeilijke timing en een genot om naar te kijken.
En nog leuker, waar winnaars zijn zijn verliezers. U moet komende weken maar eens goed opletten als u bij een beslissingswedstrijd een verliezend bestuurslid met een volle tas naar huis ziet gaan. Dan weet u genoeg. Geen champagnevlekken, geen feestzweet en vreugdetranen, maar onuitgepakt en waardeloos gaan de shirts weer naar huis. Voor niets geprint en waardeloos. En dat vind ik nou leuk.
Floris Jan Bovelander is oud-hockey international.